تاثیر سبک های رهبری بر درگیری شغلی و اهمال کاری در کارمندان آموزش و پرورش شهر تهران

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر سبک های رهبری بر درگیری شغلی و اهمال کاری کارکنان آموزش و پرورش تهران بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه کارکنان آموزش و پرورش تهران (مراکز آموزشی و اداری) در سال ۱۴۰۳ بود. حجم نمونه با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای تعیین و N = ۲۲۰ نفر از کارکنان انتخاب شدند. داده ها با استفاده از سه پرسشنامه استاندارد (سبک رهبری سالزمن، درگیری شغلی کانونگو JIQ ، و اهمال کاری تاکمن TPS) جمع آوری شد. تحلیل داده ها با آزمون های توصیفی و استنباطی از جمله آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه انجام شد. نتایج نشان داد که رهبری آزادمنشانه و رهبری تلفیقی به طور معنادار درگیری شغلی را افزایش می دهند (p < ۰.۰۵). همچنین رهبری آمرانه با اهمال کاری رابطه مثبت و معنادار داشت (p < ۰.۰۵). در نهایت، مدل پژوهش نشان داد سبک های رهبری توان پیش بینی درگیری شغلی و اهمال کاری را دارند. پژوهش پیشنهادهای کاربردی برای بهبود کیفیت رهبری و کاهش اهمال کاری ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

سبک های رهبری ، درگیری شغلی ، اهمال کاری ، آموزش و پرورش ، رگرسیون چندگانه.