مدل «تدریس ترکیبی» (Blended Learning)؛ ترکیب فضای کلاس و محیط های یادگیری آنلاین

امروزه با گسترش فناوری های نوین آموزشی و گذار از شیوه های سنتی، رویکرد «تدریس ترکیبی» به عنوان الگویی پیشرو در نظام های آموزشی مطرح شده است. این پژوهش با هدف واکاوی ابعاد، چالش ها و مزایای تلفیق فضای کلاس درس با محیط های یادگیری آنلاین انجام شده است. تدریس ترکیبی نه تنها محدودیت های فیزیکی آموزش چهره به چهره را برطرف می سازد، بلکه با ایجاد فرصت های یادگیری منعطف و شخصی سازی شده، مشارکت فعال فراگیران را ارتقا می دهد. در این مقاله ضمن تبیین مبانی نظری و مدل های اجرایی تدریس ترکیبی، راهکارهای عملی برای طراحی محیط های یادگیری هم افزا مورد بحث قرار گرفته است. نتایج حاکی از آن است که موفقیت در این مدل، بیش از آنکه وابسته به ابزارها باشد، به تغییر نقش معلم از «منتقل کننده دانش» به «تسهیل گر» و بازطراحی راهبردهای ارزشیابی وابسته است. در نهایت، پیشنهادهایی جهت پیاده سازی اثربخش این مدل در مدارس و دانشگاه ها ارائه می شود که می تواند منجر به بهبود کیفیت یادگیری عمیق و افزایش انگیزه در فراگیران گردد.