نقش معلم در تقویت اعتمادبه نفس و خودباوری دانش آموزان ابتدایی

اعتمادبه نفس و خودباوری از مهم ترین مولفه های رشد روانی، اجتماعی و تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی هستند و می توانند بر میزان مشارکت، انگیزه یادگیری، استقلال، مسئولیت پذیری و نحوه مواجهه آنان با موفقیت و شکست تاثیر بگذارند. در این میان، معلم به عنوان یکی از مهم ترین عوامل تاثیرگذار در محیط مدرسه، نقش قابل توجهی در شکل گیری نگرش دانش آموز نسبت به توانایی ها و ارزشمندی خود دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش معلم در تقویت اعتمادبه نفس و خودباوری دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی تحلیلی است و داده های آن با استفاده از مطالعه اسنادی و کتابخانه ای و بررسی منابع و پژوهش های مرتبط گردآوری و تحلیل شده است. یافته های پژوهش نشان داد که برقراری رابطه عاطفی و حمایتگرانه، ایجاد فضای امن روان شناختی، استفاده از تشویق و بازخورد سازنده، فراهم کردن فرصت تجربه موفقیت، پذیرش اشتباه به عنوان بخشی از فرایند یادگیری، توجه به تفاوت های فردی، افزایش مشارکت دانش آموزان، واگذاری مسئولیت و تقویت تصمیم گیری مستقل از مهم ترین عوامل معلم در تقویت اعتمادبه نفس و خودباوری دانش آموزان هستند. همچنین، انتظارات مثبت و واقع بینانه معلم و الگوبودن رفتار حرفه ای او می تواند در شکل گیری احساس شایستگی و نگرش مثبت دانش آموز نسبت به خود نقش داشته باشد. در مجموع، نتایج نشان می دهد که تقویت اعتمادبه نفس دانش آموزان فرایندی تدریجی و چندبعدی است و معلم می تواند از طریق ترکیب نقش آموزشی، عاطفی و تربیتی، زمینه شکل گیری خودباوری پایدار و رشد همه جانبه دانش آموزان ابتدایی را فراهم سازد.کلمات کلیدی: اعتمادبه نفس، خودباوری، دانش آموزان دوره ابتدایی، نقش معلم، عزت نفس، خودپنداره، رابطه معلم و دانش آموز، مشارکت تحصیلی.