«استفاده از روش «پژوهش گری در کلاس» برای حل مشکل بی نظمی های کلاسی»

مدیریت کلاس درس و کاهش بی نظمی های رفتاری، یکی از چالش های بنیادین در فرایند یاددهی-یادگیری است که می تواند مانع از تحقق اهداف آموزشی شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی روش «اقدام پژوهی» یا «پژوهش گری در کلاس» جهت شناسایی ریشه های بی نظمی و ارائه راهکارهای مداخله ای متناسب طراحی شده است. این مطالعه به روش اقدام پژوهی مشارکتی انجام گرفت و در آن معلم به عنوان پژوهشگر با اتخاذ رویکردی تاملی، ضمن مشاهده نظام مند رفتارهای دانش آموزان، به جمع آوری داده ها از طریق مصاحبه، پرسشنامه و تحلیل اسناد آموزشی پرداخت. نتایج نشان داد که بی نظمی های کلاسی اغلب ریشه در عواملی نظیر ضعف در طراحی فعالیت های یادگیری، عدم مشارکت جویی دانش آموزان و چالش های ارتباطی معلم-شاگرد دارد. یافته ها حاکی از آن است که اجرای چرخه های اقدام پژوهی شامل برنامه ریزی، اقدام، مشاهده و بازاندیشی، نه تنها منجر به کاهش معنادار رفتارهای مختل کننده گردید، بلکه باعث ارتقای صلاحیت های حرفه ای معلم و ایجاد جوی مبتنی بر احترام متقابل در کلاس شد. این پژوهش پیشنهاد می کند که معلم با تبدیل کلاس به آزمایشگاهی برای تحلیل موقعیت های تربیتی، می تواند به راهکارهایی بومی، پایدار و منعطف برای مدیریت کلاس دست یابد که فراتر از برخوردهای انضباطی صرف، به اصلاح ساختارهای یادگیری می انجامد.

کلیدواژه ها:

اقدام پژوهی ، پژوهش گری در کلاس ، مدیریت کلاس ، بی نظمی های رفتاری ، یادگیری تاملی ، محیط آموزشی ، مهارت های تدریس.