مدل یابی معادلات ساختاری انگیزش پیشرفت بر مبنای راهبردهای تدریس تعامل درکلاس های مجازی

پژوهش حاضر با هدف مدل یابی معادلات ساختاری انگیزش پیشرفت بر مبنای راهبردهای تدریس تعاملی در کلاس های مجازی انجام شد. روش پژوهش از نظر هدف کاربردی و از حیث نحوه گردآوری داده ها، توصیفی–همبستگی از نوع مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش آموزان شاغل به تحصیل در بستر آموزش های مجازی تشکیل دادند که از میان آن ها نمونه ای به حجم ۳۸۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. به منظور جمع آوری داده ها، از پرسشنامه های استاندارد راهبردهای تدریس تعاملی و انگیزش پیشرفت تحصیلی هرمنس استفاده شد که روایی صوری، محتوایی و سازه آن ها تایید و پایایی ابزارها نیز از طریق ضریب آلفای کرونباخ محاسبه و احراز گردید. جهت تجزیه وتحلیل داده ها، ارزیابی الگوی روابط ساختاری و بررسی برازش مدل مفهومی، از روش الگویابی معادلات ساختاری (SEM) با رویکرد کمترین مربعات جزئی یا حداکثر درست نمایی در محیط نرم افزارهای آماری استفاده شد. یافته های حاصل از تحلیل مسیر و آزمون فرضیه ها نشان داد که راهبردهای تدریس تعاملی اثر مستقیم، مثبت و معناداری بر انگیزش پیشرفت یادگیرندگان در محیط های یادگیری الکترونیکی دارد. همچنین ابعاد تعاملی تدریس نظیر تعامل دانش آموز–محتوا، تعامل دانش آموز–معلم و فعالیت های مشارکتی همسالان توانستند بخش درخور توجهی از واریانس متغیر انگیزش پیشرفت را تبیین نمایند. شاخص های کلی برازش مدل نیز حاکی از انطباق مطلوب و معنادار داده های تجربی با مدل نظری تدوین شده بود. بر این اساس می توان نتیجه گرفت که به کارگیری راهبردهای مبتنی بر دیالوگ، بازخورد مستمر و یادگیری تعاملی در بستر سامانه های مجازی، نقش کلیدی در تقویت انگیزه و پشتکار تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند و پیشنهاد می شود معلمان در طراحی تجارب یادگیری بر مولفه های تعامل محور تمرکز نمایند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: راهبردهای تدریس تعاملی ، انگیزش پیشرفت ، کلاس های مجازی ، مدل یابی معادلات ساختاری ، آموزش الکترونیکی