ارزیابی نقش مترو در عدالت فضایی و کاهش نابرابری دسترسی به فرصت های شهری: مطالعه موردی شیراز

گسترش کالبدی نامتوازن در کلان شهرها، منجر به ایجاد شکاف های فضایی و نابرابری در دسترسی به فرصت های شهری شده است. در این میان، سیستم های حمل ونقل ریلی انبوه (مترو) به عنوان یکی از کلیدی ترین ابزارهای اصلاح ساختار فضایی شناخته می شوند. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی نقش شبکه متروی در حال توسعه در شهر شیراز بر تحقق عدالت فضایی و کاهش نابرابری های دسترسی انجام شده است. روش تحقیق از نوع توصیفی-تحلیلی است که در آن با بهره گیری از داده های فنی شبکه شش گانه مصوب متروی شیراز و تحلیل ساختار کریدورهای حرکتی، پتانسیل های این شبکه در اتصال نواحی پیرامونی به مراکز فعالیت بررسی شده است. یافته های تحقیق نشان می دهد که طراحی خطوط مترو در شیراز با پوشش محورهای شرقی-غربی و شمالی-جنوبی، بستری برای بازتوزیع دسترسی فراهم می کند؛ با این حال، میزان تحقق عدالت فضایی مستلزم پیوستگی عملیاتی، توسعه پوشش ایستگاهی در محلات کم درآمد و یکپارچگی با سایر شیوه های حمل ونقل شهری است.

کلیدواژه ها:

عدالت فضایی ، متروی شیراز ، نابرابری دسترسی ، حمل ونقل ریلی ، فرصت های شهری.