ارائه مدل یکپارچه اولویت بندی پروژه های توسعه شهری با تاکید بر عدالت فضایی، نیازهای زیرساختی و محدودیت منابع مالی

توسعه شهری در شرایط کمبود منابع مالی، مستلزم تصمیم گیری دقیق درباره تخصیص بودجه به پروژه های عمرانی است. رویکردهای سنتی اولویت بندی غالبا بر معیارهای اقتصادی و فنی متمرکز بوده و از توجه به عدالت فضایی و توزیع عادلانه خدمات بازمانده اند. این مقاله با هدف ارائه مدل یکپارچه ای برای اولویت بندی پروژه های توسعه شهری تدوین شده است که همزمان عدالت فضایی، نیازهای زیرساختی و محدودیت منابع مالی را مدنظر قرار دهد. پژوهش از نوع تحلیلی-مروری است و بر اساس بررسی نظام مند منابع علمی معتبر در حوزه مدیریت شهری، عدالت فضایی و تصمیم گیری چندمعیاره انجام شده است. یافته های تحلیل نشان می دهد که مدل های موجود اولویت بندی عمدتا بر شاخص های خدمت رسانی و توجیه اقتصادی تاکید دارند و عدالت فضایی در آن ها جایگاه حاشیه ای دارد. مدل پیشنهادی با تلفیق ابعاد عدالت توزیعی، نیازسنجی زیرساختی و تحلیل ظرفیت مالی، چارچوبی یکپارچه برای تصمیم گیری فراهم می آورد که قادر است تعادل میان کارایی اقتصادی و برابری فضایی را برقرار سازد. نتیجه گیری اصلی آن است که تلفیق صریح عدالت فضایی در فرآیند اولویت بندی، نه تنها به کاهش نابرابری های شهری کمک می کند، بلکه اثربخشی بلندمدت سرمایه گذاری های عمرانی را نیز ارتقا می دهد.

کلیدواژه ها:

عدالت فضایی ، اولویت بندی پروژه های شهری ، محدودیت منابع مالی ، نیازهای زیرساختی ، تصمیم گیری چندمعیاره