نقش زیرساخت های سبز در برنامه ریزی شهری پایدار

رشد سریع شهرنشینی و گسترش کالبدی شهرها موجب افزایش فشار بر منابع طبیعی، کاهش پوشش گیاهی، افزایش آلودگی هوا، تشدید جزایر حرارتی و کاهش ظرفیت طبیعی شهرها برای مدیریت آب های سطحی شده است. در چنین شرایطی، زیرساخت سبز به عنوان رویکردی نوین در برنامه ریزی شهری مورد توجه قرار گرفته است. زیرساخت سبز مجموعه ای پیوسته و شبکه ای از فضاهای طبیعی و نیمه طبیعی شامل پارک ها، باغ ها، درختان خیابانی، کمربندهای سبز، رودخانه ها، تالاب ها، بام های سبز، دیوارهای سبز و سایر عناصر طبیعی شهری است که علاوه بر ارزش زیباشناختی، خدمات اکولوژیک، اجتماعی و اقتصادی ارائه می دهد. هدف این مقاله بررسی نقش زیرساخت های سبز در برنامه ریزی شهری پایدار و تحلیل آثار آن بر کیفیت محیط زیست، سلامت شهروندان، مدیریت آب های سطحی، کاهش دمای شهری، تنوع زیستی، کاهش آلودگی هوا و افزایش تاب آوری شهرها است. نتایج بررسی نشان می دهد که زیرساخت سبز در صورت طراحی و مدیریت صحیح می تواند به عنوان بخشی از شبکه اصلی زیرساخت های شهری عمل کند و در کنار زیرساخت های خاکستری، یعنی شبکه های فنی و مهندسی، به حل بسیاری از مسائل شهری کمک کند. همچنین توزیع عادلانه فضاهای سبز و دسترسی گروه های مختلف اجتماعی به این فضاها از اهمیت ویژه ای برخوردار است.

کلیدواژه ها:

زیرساخت سبز ، برنامه ریزی شهری ، توسعه پایدار ، فضای سبز ، تاب آوری شهری ، محیط زیست شهری.