تحلیل نقش سیاست های مالی در بهبود ساختار درآمدی و افزایش کارایی هزینه های شهرداری

هدف این پژوهش، طراحی و آزمون یک چارچوب تصمیم گیری برای توضیح این موضوع است که سیاست های مالی چگونه می توانند هم زمان ساختار درآمدی شهرداری را باثبات تر و هزینه های آن را کاراتر کنند. پژوهش با رویکرد آمیخته اکتشافی کاربردی انجام شد. در مرحله نخست، معیارهای سیاست مالی از ادبیات مالیه شهری و اسناد بودجه ای استخراج و با نظر پانزده خبره حوزه مدیریت شهری پالایش شد. سپس روش بهترین بدترین (BWM) برای تعیین وزن معیارها به کار رفت. در مرحله دوم، برای سنجش پیامدهای سیاستی، مدل تحلیل پوششی داده ها با بازده به مقیاس متغیر و جهت گیری نهاده محور (DEA-BCC) پیشنهاد شد تا کارایی هزینه ای واحدهای تصمیم گیری شهری در برابر ترکیبی از درآمدهای پایدار و خروجی خدماتی مقایسه شود. خروجی محاسبات نمونه نشان می دهد «قابلیت پیش بینی درآمد»، «تنوع بخشی به درآمدهای بومی»، «شفافیت و پاسخ گویی» و «بودجه ریزی مبتنی بر عملکرد» بیشترین وزن را دارند. تحلیل حساسیت نیز نشان می دهد رتبه بندی واحدهای کارا در دامنه تغییرات ده درصدی وزن ها پایدار می ماند. نتیجه اصلی آن است که اصلاح درآمد و کنترل هزینه باید به صورت یک بسته سیاستی دیده شود: درآمد پایدار بدون انضباط هزینه ای به رشد تعهدات می انجامد و کاهش هزینه بدون اصلاح پایه درآمدی، کیفیت خدمات را فرسوده می کند.

کلیدواژه ها:

سیاست مالی شهری ، درآمد پایدار ، کارایی هزینه ها ، روش BWM ، هزینه های شهرداری