نقش کیفیت خدمات حمل ونقل عمومی در کاهش تقاضای سفر با خودروی شخصی و کنترل ترافیک

وابستگی سفرهای شهری به خودروی شخصی، علاوه بر تشدید ازدحام و اتلاف زمان، کارایی شبکه معابر را کاهش می دهد. بهبود کیفیت حمل ونقل عمومی می تواند گزینه جمعی را از نظر زمان، هزینه، ایمنی و قابلیت پیش بینی رقابتی تر کند؛ بااین حال، رابطه کیفیت خدمات و کاهش واقعی تقاضای خودروی شخصی باید با داده های رفتاری آزمون شود. هدف این مقاله، تبیین سازوکار نظری این رابطه و تحلیل اولویت های کیفیت خدمات بر پایه دو سند ارائه شده است. پژوهش از نوع کاربردی تحلیلی و مبتنی بر تحلیل ثانویه و وزن های روش بهترین_بدترین (BWM) است. شش شاخص اصلی و ۳۲ زیرمعیار بررسی شده اند. بر اساس وزن های موجود، «قابلیت اعتماد و کارایی زمانی» با وزن ۳۵٫۴۰۴ درصد در رتبه نخست قرار دارد؛ «دسترس پذیری مکانی و زمانی» و «ایمنی، امنیت و فراگیری خدمات» هر یک ۱۸٫۶۳۴ درصد وزن دارند. در سطح زیرمعیارها، انطباق حرکت و رسیدن وسایل نقلیه با برنامه زمان بندی (۱۳٫۲۷۶ درصد)، پوشش مناطق شهری و مراکز مهم (۷٫۸۰۸ درصد) و زمان کل سفر با احتساب دسترسی، انتظار و تعویض وسیله (۷٫۴۱۸ درصد) بالاترین اولویت را دارند. بر این اساس، پژوهش یک مدل مفهومی ارائه می کند که بر مبنای آن، کیفیت خدمات حمل ونقل عمومی از طریق ارزش ادراک شده، رضایت و اعتماد کاربران، بر انتخاب شیوه سفر تاثیر می گذارد و می تواند در کاهش تمایل به استفاده از خودروی شخصی و بهبود وضعیت ترافیک شهری نقش موثری ایفا کند. همچنین، اولویت بندی عوامل موثر بر اساس دیدگاه کارشناسان و متخصصان، مبنایی برای تدوین راهبردهای بهبود کیفیت خدمات حمل ونقل عمومی و مدیریت تقاضای سفر فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

کیفیت خدمات حمل ونقل عمومی ، انتخاب شیوه سفر ، خودروی شخصی ، مدیریت و کنترل ترافیک ، روش بهترین_بدترین