اثر سیاست های توسعه حمل ونقل عمومی بر توزیع سفرها و کاهش فشار ترافیکی شبکه معابر

افزایش مالکیت خودرو، گسترش پراکنده شهری و تمرکز زمانی فعالیت ها، ظرفیت شبکه معابر بسیاری از کلان شهرها را تحت فشار قرار داده است. توسعه حمل ونقل عمومی غالبا به عنوان راهکاری برای کاهش وابستگی به خودروی شخصی مطرح می شود؛ بااین حال، افزایش طول خطوط یا تعداد ناوگان به خودی خود به کاهش پایدار ازدحام منجر نمی شود. هدف این مقاله، تحلیل سازوکارهایی است که از طریق آنها سیاست های توسعه حمل ونقل عمومی می توانند توزیع شیوه ای، مکانی و زمانی سفرها را تغییر دهند و فشار ترافیکی شبکه را کاهش دهند. پژوهش حاضر با رویکرد مرور روایتی_تحلیلی، یافته های مطالعات بین المللی درباره کیفیت خدمت، انتخاب شیوه سفر، توسعه مبتنی بر حمل ونقل عمومی و مدیریت تقاضا را با شواهد مطالعات انجام شده درباره تهران تلفیق می کند. سنتز منابع نشان می دهد که اثر ترافیکی سیاست ها تابع پنج حلقه به هم پیوسته است: کیفیت و دسترس پذیری خدمت، هزینه تعمیم یافته سفر، تغییر رفتار و سهم شیوه ها، جابه جایی تقاضا در مکان و زمان، و در نهایت تغییر در وسیله کیلومتر پیموده شده، حجم اوج و تاخیر شبکه. بر این اساس، چارچوبی ارائه می شود که سرمایه گذاری زیرساختی را با یکپارچگی شبکه، اتصال ابتدا و انتهای سفر، سیاست های پارکینگ و قیمت گذاری، مدیریت ساعت شروع فعالیت ها و ارزیابی عدالت اجتماعی ترکیب می کند. نتیجه اصلی آن است که توسعه حمل ونقل عمومی زمانی بیشترین ظرفیت کاهش فشار ترافیکی را دارد که هم زمان با سیاست های مدیریت تقاضا، برنامه ریزی کاربری زمین و پایش مبتنی بر شاخص های عملکرد اجرا شود. مقاله در پایان، توصیه های کاربردی و مسیرهایی برای ارزیابی تجربی چارچوب پیشنهادی ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

حمل ونقل عمومی ، توزیع سفر ، ازدحام ترافیکی ، مدیریت تقاضای سفر ، توسعه مبتنی بر حمل ونقل عمومی