بررسی تاثیر مشارکت عمومی_خصوصی بر تامین مالی پروژه های زیرساختی و توسعه شهری

توسعه پایدار شهرها به شبکه ای پیوسته از زیرساخت های حمل ونقل، آب و فاضلاب، مدیریت پسماند، انرژی، مسکن و خدمات عمومی وابسته است؛ بااین حال محدودیت بودجه های عمرانی، ناپایداری درآمدهای شهری و افزایش هزینه چرخه عمر دارایی ها، تامین مالی این پروژه ها را به مسئله ای راهبردی بدل کرده است. پژوهش حاضر با هدف تبیین تاثیر مشارکت عمومی_خصوصی بر ظرفیت تامین مالی پروژه های زیرساختی و پیامدهای آن برای توسعه شهری انجام شده است. روش پژوهش، کیفی و از نوع مرور یکپارچه و تحلیل مضمون است. در این پژوهش، یافته های مطالعات منتخب بر اساس چهار محور اصلی شامل «سازوکارهای مالی»، «کارایی چرخه عمر پروژه»، «حکمرانی و تخصیص ریسک» و «پیامدهای توسعه شهری» دسته بندی و تحلیل شده اند. یافته ها نشان می دهد مشارکت عمومی_خصوصی می تواند با تجهیز سرمایه و اعتبار بخش خصوصی، تجمیع طراحی_ساخت_بهره برداری، ایجاد انگیزه برای کنترل هزینه و زمان و توزیع سنجیده ریسک، اجرای پروژه های قابل توجیه را تسریع کند. با وجود این، مشارکت جایگزین منابع مالی نیست و تعهد بازپرداخت آن نهایتا از محل تعرفه کاربران، پرداخت های عمومی یا ترکیبی از آن ها تامین می شود. در نتیجه، نبود ارزیابی ارزش در برابر پول، رقابت شفاف، قرارداد قابل تعدیل، تضمین معتبر تعهدات عمومی و ثبت بدهی های احتمالی می تواند هزینه سرمایه، احتمال بازنگری قرارداد و فشار مالی آینده را افزایش دهد. از منظر توسعه شهری نیز آثار مثبت تنها زمانی پایدار است که انتخاب پروژه با طرح توسعه شهر، استطاعت پرداخت شهروندان، عدالت فضایی و شاخص های کیفیت خدمت پیوند بخورد. نتیجه اصلی آن است که تاثیر مشارکت عمومی_خصوصی ماهیتی مشروط دارد: کیفیت حکمرانی پروژه و ظرفیت نهادی، حلقه واسط میان ورود سرمایه خصوصی و خلق ارزش عمومی شهری است.

کلیدواژه ها:

مشارکت عمومی_خصوصی ، تامین مالی پروژه ، زیرساخت شهری ، توسعه شهری ، تامین مالی پروژه محور.