پیادهسازی دورکاری و سیستمهای مدیریت وظایف در شهرداری؛ تحول فرهنگ سازمانی با ابزارهای دیجیتال

تحول دیجیتال در سازمانهای عمومی تنها به ارائه خدمات آنلاین به شهروندان محدود نیست؛ شیوه سازماندهی کار درون دستگاه نیز باید متناسب با ابزارهای دیجیتال بازنگری شود. شهرداریها بخشی از وظایف خود را در محیط میدانی و حضوری انجام میدهند، اما فعالیتهایی مانند تدوین گزارش، بررسی اسناد، برنامهریزی، پاسخگویی داخلی و پیگیری مکاتبات میتوانند در صورت فراهمبودن شرایط بهصورت دورکار یا ترکیبی انجام شوند. با این حال، دورکاری بدون هدف روشن، قواعد منصفانه، امنیت اطلاعات و نظام مدیریت وظایف ممکن است به ابهام مسئولیت، کاهش هماهنگی، احساس بیعدالتی و دشواری ارزیابی عملکرد منجر شود. هدف مقاله ارائه الگویی کاربردی برای پیوند سیاست منابع انسانی با فناوری اطلاعات از طریق مدیریت وظایف، سامانه تیکتینگ داخلی، گردشکار دیجیتال و دورکاری محدود و قابل سنجش است. روش پیشنهادی ترکیبی است و مرور منابع، مصاحبه، پرسشنامه کارکنان، تحلیل وظایف و مقایسه شاخصهای پیش و پس از پایلوت را دربرمیگیرد. مقاله پیشنهاد میکند پیش از تصمیم درباره دورکاری، وظایف بر اساس قابلیت انجام از راه دور، حساسیت داده، نیاز به تعامل حضوری و امکان سنجش خروجی طبقهبندی شوند. سپس هدف، مسئول، موعد، معیار پذیرش، وابستگیها و سطح دسترسی در سامانه ثبت شود. دورکاری باید با مجوز اداری، ساعات پاسخگویی روشن، حفاظت اطلاعات، پشتیبانی فنی و بازبینی منصفانه همراه باشد. پژوهشها نشان میدهند پیامدهای دورکاری به زمینه سازمانی، حمایت مدیر و ماهیت شغل وابسته است و نمیتوان آن را مطلقا مفید یا زیانبار دانست (Mele et al., ۲۰۲۳). فرضیهها بر بهبود شفافیت وظایف، کاهش زمان پیگیری و امکان شکلگیری آیندهای روشنتر برای سازمانی چابک، پاسخگو و مبتنی بر اعتماد استوارند. سامانه مدیریت وظایف جایگزین مدیریت انسانی نیست؛ اما اگر با آموزش، مشارکت، حفاظت از داده و ارزیابی مبتنی بر خروجی همراه شود، میتواند هماهنگی منابع انسانی و فناوری اطلاعات را تقویت کند.

کلیدواژه ها:

دورکاری ، مدیریت وظایف ، فرهنگ سازمانی دیجیتال ، چابکسازی اداری ، سامانه تیکتینگ داخلی