ارزیابی تاثیر استفاده ی مجدد تطبیقی از بناهای تاریخی بر شاخص های توسعه ی پایدار شهری

بافت تاریخی شهر اردبیل به عنوان یکی از کانون های مهم میراث فرهنگی شمالغرب ایران، دارای مجموعه ای ارزشمند از بناها و فضاهای تاریخی است که در صورت فرسودگی، متروکه ماندن یا نبود کاربری متناسب، با خطر کاهش کارآمدی، افت سرزندگی و تضعیف هویت شهری روبه رو می شوند. استفاده ی مجدد تطبیقی از این بناها، راهبردی برای پیوند حفاظت از میراث با نیازهای عملکردی امروز شهر و تحقق توسعه ی پایدار شهری به شمار می آید. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی تاثیر استفاده ی مجدد تطبیقی از بناهای تاریخی بر ابعاد توسعه ی پایدار شهری در اردبیل تدوین شده است. روش پژوهش توصیفی–تحلیلی است و گردآوری داده ها می تواند بر پایه ی مطالعات کتابخانه ای و اسنادی، مشاهده ی میدانی، مصاحبه با متخصصان حوزه ی میراث فرهنگی و شهرسازی و سنجش دیدگاه ساکنان و بهره برداران انجام شود. در این ارزیابی، شاخص های زیست محیطی شامل کاهش تخریب و پسماند ناشی از ساخت و ساز جدید، شاخص های اقتصادی شامل رونق گردشگری، افزایش فرصت های شغلی و تقویت کسب وکارهای محلی، و شاخص های اجتماعی– فرهنگی شامل حفظ هویت تاریخی، تقویت حس تعلق و افزایش سرزندگی فضاهای شهری بررسی می شوند. نتایج مورد انتظار نشان می دهد که تبدیل هدفمند بناهای تاریخی اردبیل به کاربری های سازگار فرهنگی، گردشگری، آموزشی و خدماتی، ضمن صیانت از ارزش های کالبدی و معنوی میراث شهر، می تواند به کاهش فشار بر منابع طبیعی، فعال شدن اقتصاد محلی و ارتقای کیفیت محیط شهری کمک کند. با این حال، موفقیت این رویکرد به انتخاب کاربری متناسب با ظرفیت و اصالت هر بنا، رعایت ضوابط حفاظتی، مشارکت جامعه ی محلی، همکاری نهادهای مسئول و پیش بینی الگوی اقتصادی پایدار برای بهره برداری وابسته است. بر این اساس، استفاده ی مجدد تطبیقی از بناهای تاریخی می تواند به عنوان راهبردی موثر برای بازآفرینی بافت تاریخی و تقویت توسعه ی پایدار شهری اردبیل مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

استفاده ی مجدد تطبیقی ، بناهای تاریخی ، توسعه ی پایدار شهری ، بازآفرینی شهری ، میراث فرهنگی.