ارائه چارچوبی برای ارتقای کیفیت حمل ونقل شهری مبتنی بر مدیریت هوشمند ترافیک

کیفیت حمل ونقل شهری حاصل برهم کنش دسترسی، ایمنی، قابلیت اعتماد، زمان سفر، آسایش، عدالت فضایی و پیامدهای زیست محیطی است. رشد تقاضای سفر، پراکندگی کاربری های شهری، محدودیت ظرفیت معابر و رویدادهای پیش بینی ناپذیر نشان می دهد که افزایش ظرفیت فیزیکی به تنهایی پاسخ گوی مسئله نیست. این پژوهش با هدف ارائه چارچوبی برای ارتقای کیفیت حمل ونقل شهری، مدیریت هوشمند ترافیک را به عنوان یک نظام تصمیم گیری داده محور بررسی می کند. روش پژوهش، مرور نظام مند کیفی و تحلیل محتوای جهت دار است. مفاهیم و راهکارها از ادبیات برنامه ریزی شهری، مدیریت ترافیک و سامانه های حمل ونقل هوشمند استخراج و در چهار لایه «داده و ادراک»، «تحلیل و پیش بینی»، «کنترل و ارائه خدمت» و «حکمرانی و ارزیابی» سازمان دهی شده اند. یافته ها نشان می دهد زمانی می توان انتظار بهبود پایدار داشت که سنجش کیفیت از شاخص های صرفا ترافیکی به سبدی چندبعدی تغییر کند، کنترل چراغ ها با مدیریت تقاضا و اولویت دهی به حمل ونقل عمومی پیوند بخورد، و حکمرانی داده، حریم خصوصی و مشارکت شهروندی هم زمان دیده شود. چارچوب پیشنهادی، مجموعه ای از شاخص های قابل سنجش، سازوکار اجرای مرحله ای و الزامات نهادی را ارائه می کند. نتیجه اصلی آن است که مدیریت هوشمند ترافیک باید به عنوان «خدمت عمومی یکپارچه» طراحی شود؛ در این صورت، فناوری از سطح نصب تجهیزات فراتر رفته و به کاهش نوسان زمان سفر، ارتقای ایمنی، کاهش آلاینده ها و افزایش اعتماد شهروندان کمک می کند.

کلیدواژه ها:

حمل ونقل شهری ، مدیریت هوشمند ترافیک ، سامانه های حمل ونقل هوشمند ، کیفیت خدمت ، حکمرانی داده