چارچوب اولویتبندی مداخلات سایه، پوشش گیاهی و پیوستگی فضایی برای افزایش تابآوری حرارتی فضاهای عمومی محلات شهری

هدف این پژوهش، تدوین یک چارچوب تحلیلی برای اولویتبندی مداخلات طراحی و برنامهریزی در فضاهای عمومی محلات شهری با تاکید بر کاهش مواجهه حرارتی عابران است. روش تحقیق، اسنادی و مرور تحلیلی منابع علمی معتبر در حوزه اقلیم شهری، آسایش حرارتی فضای باز، پوشش گیاهی و سایهاندازی است. یافتههای مطالعات بررسیشده نشان میدهد که کاهش تابش مستقیم و دمای تابشی میانگین، در بسیاری از فضاهای عمومی گرم، اثر فوریتری بر آسایش حرارتی عابران دارد و کیفیت سایه، تراکم تاج پوشش، هندسه معبر و پیوستگی شبکه سبز باید بهصورت همزمان بررسی شوند. شواهد موجود همچنین نشان میدهد که اثر خنککنندگی پوشش گیاهی تابع اقلیم، ریختشناسی شهری، ویژگی گونهها و دسترسی به آب است؛ بنابراین نسخه واحدی برای همه محلات قابل تعمیم نیست. بر مبنای تلفیق شواهد، چارچوب پیشنهادی سه سطح مداخله را شامل «حفاظت و تقویت سایه موجود»، «اتصال لکهها و کریدورهای خنک» و «اصلاح موضعی سطوح و عناصر سخت» تعریف میکند. خروجی پژوهش، مجموعهای از معیارهای قابل استفاده در ارزیابی اولیه محلات است که میتواند برای تعیین نقاط اولویتدار، انتخاب نوع مداخله و تنظیم برنامه طراحی فضای عمومی به کار رود. نتیجه اصلی آن است که تابآوری حرارتی در مقیاس محله، بیش از آنکه به یک عنصر منفرد وابسته باشد، حاصل ترکیب سایه، پوشش گیاهی متناسب با اقلیم، کاهش سطوح نامناسب و پیوستگی مسیرهای خنک است.

کلیدواژه ها:

تابآوری حرارتی ، فضای عمومی ، سایهاندازی ، پوشش گیاهی شهری ، طراحی محله