رابطه کار از راه دور با تعادل کار-زندگی و فرسودگی شغلی

گسترش دورکاری و الگوهای ترکیبی پس از همهگیری کرونا، مفهوم محل کار را تغییر داده است. دورکاری میتواند زمان رفتوآمد را کاهش و اختیار زمانی را افزایش دهد، اما در صورت نبود مرزهای روشن ممکن است به طولانی شدن کار، دسترسی دائمی، انزوای اجتماعی و فرسودگی منجر شود. هدف این مقاله بررسی رابطه دورکاری با تعادل کار-زندگی و فرسودگی شغلی و آزمون نقش میانجی حمایت سازمانی ادراکشده و تعدیلگری جنسیت است. روش پیشنهادی، پیمایشی و کاربردی است و میتواند در سازمانهای دولتی، شهرداریها و شرکتهای خصوصی اجرا شود. متغیر مستقل شدت و کیفیت دورکاری، پیامدها تعادل کار-زندگی و فرسودگی شغلی، میانجی حمایت سازمانی ادراکشده و تعدیلگر جنسیت است. ادبیات جدید نشان میدهد آثار دورکاری یکسان نیست. Tan و همکاران (۲۰۲۴) نقش تعادل کار-زندگی را در رابطه دورکاری و رضایت از زندگی نشان دادهاند و Castro-Trancón و همکاران (۲۰۲۴) تفاوتهای جنسیتی را برجسته کرده اند. نتیجه کاربردی مقاله آن است که دورکاری موفق بیش از آنکه به فناوری وابسته باشد، به کیفیت طراحی شغل، حمایت مدیریتی، اعتماد، مرزهای زمانی و عدالت سازمانی وابسته است. اگر این عناصر فراهم شوند، دورکاری میتواند به تعادل بهتر، کاهش فرسودگی و آیندهای روشنتر برای کار انعطافپذیر منجر شود.

کلیدواژه ها:

دورکاری ، تعادل کار-زندگی ، فرسودگی شغلی ، حمایت سازمانی ادراکشده ، جنسیت