مدیریت یکپارچه املاک شهری و تاثیر آن بر توسعه پایدار

مدیریت یکپارچه املاک شهری به عنوان سازوکاری نهادی، مالی، اطلاعاتی و کالبدی، نقش تعیین کننده ای در هدایت توسعه پایدار شهرها دارد و هماهنگی میان سیاست های زمین، مسکن و خدمات شهری را تسهیل می کند. پژوهش حاضر با هدف تبیین رابطه میان مدیریت یکپارچه املاک شهری و ابعاد توسعه پایدار، به بررسی سازوکارهای اثرگذاری، چالش های ساختاری و دلالت های سیاستی آن پرداخته است. پرسش اصلی این است که یکپارچگی در مدیریت املاک شهری از چه مسیرهایی بر پایداری اقتصادی، اجتماعی، زیست محیطی و نهادی اثر می گذارد. روش پژوهش، آمیخته و از نوع اکتشافی است؛ در بخش کیفی، با تحلیل محتوای اسناد بالادستی، مدارک شهری و مصاحبه با صاحب نظران، مقوله های اصلی استخراج شد و در بخش کمی، داده های مرتبط با شاخص های املاک، کاربری زمین، درآمد پایدار شهری، سرانه فضای سبز و کیفیت خدمات با روش های توصیفی و استنباطی تحلیل گردید. یافته ها نشان می دهد مدیریت یکپارچه املاک شهری از طریق ثبت دقیق دارایی ها، شفاف سازی مالکیت، بهره گیری از فناوری اطلاعات، هماهنگی میان نهادهای متولی، برنامه ریزی مبتنی بر داده و تامین مالی پایدار، موجب کاهش تعارض ها، جلوگیری از زمین خواری، افزایش بهره وری زمین، تقویت عدالت فضایی و کاهش فشار بر منابع زیست محیطی می شود. همچنین، ضعف در قوانین، پراکندگی نهادی، نبود سامانه اطلاعات یکپارچه و کم توجهی به مشارکت شهروندان، مهم ترین موانع تحقق این رویکرد شناخته شد. نتیجه گیری نشان می دهد یکپارچگی مدیریت املاک شهری تنها با اصلاح ساختار نهادی، تدوین چارچوب قانونی روشن، استقرار سامانه اطلاعات مکانی و ایجاد سازوکار مشارکتی محقق می شود و می تواند به عنوان راهبردی بنیادی برای توسعه پایدار شهری به کار آید. پژوهش های آینده می توانند به سنجش کمی این رابطه در شهرهای مختلف و طراحی الگوی بومی مدیریت یکپارچه املاک بپردازند.

کلیدواژه ها:

مدیریت یکپارچه املاک شهری ، توسعه پایدار ، حکمروایی شهری ، عدالت فضایی ، سامانه اطلاعات مکانی