کاربرد هوش مکانی در استخراج شواهد مکانی برای پشتیبانی از تصمیمات حقوقی شهرداری در حوزه ساخت وساز

زمینه و هدف: تصمیمات حقوقی در پرونده های تخلفات ساختمانی شهرداری، به شدت وابسته به درک دقیق روابط مکانی میان ساختمان و عناصر پیرامونی آن است. سیستم های اطلاعات جغرافیایی سنتی اگرچه قادر به ارائه داده های موقعیتی هستند، اما نمی توانند معنا و روابط معنایی میان عناصر مکانی را به طور خودکار تحلیل کنند. هدف این پژوهش، بررسی ظرفیت هوش مکانی در استخراج شواهد مکانی قابل استناد برای پشتیبانی از تصمیمات حقوقی شهرداری در حوزه ساخت وساز است.روش: این پژوهش از روش توصیفی-تحلیلی بهره می گیرد و با بررسی ادبیات فنی، نظریه های شناخت مکانی و رویه های حقوقی، چارچوبی برای تبدیل داده های مکانی به شواهد حقوقی ارائه می دهد.یافته ها: هوش مکانی با تحلیل روابط فضایی میان ساختمان، معبر، پلاک مجاور، فضای عمومی، ارتفاع ساختمان های اطراف و محدوده طرح، می تواند شواهدی فراتر از مختصات خام تولید کند. پژوهش های داخلی نشان می دهد که ادغام داده های مکانی با الگوریتم های هوش مصنوعی می تواند دقت شناسایی تخلفات را تا ۸۵ تا ۹۲ درصد افزایش دهد. با این حال، چالش هایی نظیر ناهمگونی داده ها، عدم شفافیت استدلال مکانی و ضعف هماهنگی نهادی، موانع اصلی به کارگیری گسترده این فناوری هستند.نتیجه گیری: هوش مکانی، پارادایمی نوین در مدیریت شهری ارائه می دهد که در آن، داده مکانی نه به عنوان «موقعیت»، بلکه به عنوان «رابطه» و «معنا» درک می شود. به کارگیری این فناوری در شهرداری ها، مشروط به تدوین استانداردهای ملی، شفاف سازی مبانی حقوقی پذیرش شواهد مکانی و تقویت زیرساخت های فنی، می تواند دقت و سرعت رسیدگی به تخلفات ساختمانی را افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

هوش مکانی ، شواهد مکانی ، تخلفات ساختمانی ، تصمیمات حقوقی ، شهرداری