کاربرد فناوری Collaborative Sensing در ایجاد آگاهی موقعیتی جمعی برای شناسایی پیش دستانه رخدادهای غیرعادی در فضاهای شهری و نقش آن در ارتقای سیستم های مدیریت شهرداری

مدیریت شهری در عصر حاضر با چالش های فزاینده ای در زمینه شناسایی به موقع و پیشدستانه رخدادهای غیرعادی مواجه است. رویکردهای سنتی مبتنی بر نظارت انسانی و سیستم های پایش مجزا، به دلیل محدودیت در پوشش، تاخیر در واکنش و ناتوانی در تحلیل هم زمان داده های ناهمگون، از کارآمدی کافی برخوردار نیستند. این مقاله به بررسی کاربرد فناوری Collaborative Sensing (سنجش مشارکتی) در ایجاد آگاهی موقعیتی جمعی برای شناسایی پیشدستانه رخدادهای غیرعادی در فضاهای شهری و نقش آن در ارتقای سیستم های مدیریت شهرداری می پردازد. Collaborative Sensing رویکردی نوین است که در آن منابع داده ناهمگون شامل دوربین های نظارتی، حسگرهای محیطی، تجهیزات شهری، وسایل نقلیه متصل و دستگاه های شخصی شهروندان، به صورت هم زمان و مکمل یکدیگر به کار گرفته می شوند تا تصویری مشترک و پویا از وضعیت محیط شهری ایجاد شود. یافته های این پژوهش نشان می دهد که ادغام داده های چندمنبعی در چارچوب Collaborative Sensing، دقت شناسایی رخدادهای غیرعادی را به طور معناداری افزایش داده و زمان واکنش سیستم های مدیریت شهری را کاهش می دهد. همچنین، این فناوری در گزارش فناوری های نوظهور ۲۰۲۵ مجمع جهانی اقتصاد به عنوان یکی از ده فناوری آینده دار معرفی شده است. مقاله حاضر با روش توصیفی–تحلیلی و بر مبنای مرور نظام مند ادبیات موضوع، به تبیین مبانی نظری، معماری فنی، کاربردهای شهری و چالش های پیاده سازی این فناوری می پردازد و چارچوبی عملیاتی برای به کارگیری آن در شهرداری ها ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

Collaborative Sensing (سنجش مشارکتی) ، آگاهی موقعیتی جمعی ، شناسایی پیشدستانه ، رخدادهای غیرعادی ، مدیریت شهری هوشمند ، اینترنت اشیا شهری ، شهرداری هوشمند.