نقش سیستم های حمل ونقل هوشمند در تحقق حمل ونقل ریلی ایمن و کارا با رویکرد پایداری

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 30

فایل این مقاله در 9 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

EBUCONF32_124

تاریخ نمایه سازی: 3 آبان 1405

چکیده مقاله:

این مقاله به بررسی جامع سیستم های حمل ونقل هوشمند (ITS) و کاربردهای حیاتی آن ها در حوزه حمل ونقل ریلی می پردازد. سیستم های حمل ونقل هوشمند با بهره گیری از فناوری های پیشرفته ارتباطات، اطلاعات و کنترل، قادر به بهبود چشمگیر عملکرد، ایمنی و ظرفیت شبکه های ریلی هستند. در این پژوهش، مولفه ها و فناوری های کلیدی ITS مانند سیستم های مدیریت ترافیک پیشرفته، سیستم های اطلاعات مسافران، سیستم های کنترل قطار (مانند CBTC)، و فناوری های ارتباطی (مانند GSM-R و ۵G) مورد بحث قرار می گیرند. همچنین، تاثیر پیاده سازی این سیستم ها بر کاهش تاخیرات، افزایش ایمنی (مانند جلوگیری از برخورد قطارها)، بهینه سازی مصرف انرژی و بهبود تجربه کاربری مورد تحلیل قرار می گیرد. در نهایت، چالش های موجود در پیاده سازی ITS در سیستم های ریلی و روندهای آتی این حوزه بررسی خواهند شد.در ایران و سایر کشورها حمل و نقل ریلی از ۲ جنبه مورد اهمیت است . یک مورد این است که روش ریلی را روشی پاک در حمل و نقل به شمار می آورند و از سایر وسایل حمل و نقل پاک تر است. مورد دیگر آن است که ایمنی آن نیز به نسبت سایر روش ها بیشتر است و ایمنی این روش هم برای راکبین و هم برای مسافرین است و چه در سفرهای درون شهری و چه برون شهری مورد مناسبی است. افزایش تسهیلات حمل نقل به دلیل نیاز به سرمایه گذاری کلان و زمان زیاد جهت اجرا همواره با محدودیتهای گسترده ای روبه رو است. بنابراین به منظور غلبه بر مشکلات فوق و با توجه به اینکه حل محدودیتهای مذکور با روشهای سنتی غیرممکن می باشد، با نیم نگاهی به پیشرفتهای حاصل در تکنولوژی ارتباطات و الکترونیک، از دهه ۱۹۸۰، سیستمهای حمل و نقل هوشمند(ITS) مورد توجه قرار گرفت. ITS به معنی استفاده و به کارگیری تکنولوژی های نوین (از قبیل: الکترونیک، ارتباطات و سیستمهای کنترل) به منظور ارتقا سطح ایمنی، کارایی و ارزانی در حمل و نقل است که برای شیوه های مختلف حمل و نقل از قبیل: راه آهن، هوایی و دریایی قابل تعمیم است.

کلیدواژه ها:

نویسندگان

مصطفی نطنزی

دانشجوی دکترای برنامه ریزی