ارائه مدل یکپارچه ارزیابی و اولویت بندی بهسازی معابر شهری با استفاده از معیار ارزیابی ایمنی

بهسازی معابر شهری به دلیل گستردگی شبکه، فرسودگی تدریجی زیرساخت ها و محدودیت شدید منابع مالی، نیازمند سامانه ای نظام مند برای ارزیابی وضعیت موجود و اولویت بندی مداخلات است. مسئله اصلی آن است که رویکردهای متعارف، شاخص های عملکردی و ایمنی را جدا از یکدیگر تحلیل می کنند و در نتیجه، تصویری ناقص از نیاز واقعی معابر به بهسازی ارائه می دهند. هدف این پژوهش، ارائه مدلی یکپارچه است که با ترکیب شاخص های عملکردی و ایمنی، امکان رتبه بندی قطعات معابر شهری را بر اساس شدت نیاز به بهسازی فراهم کند. روش پژوهش از نوع توسعه ای و تحلیلی است و بر مرور نظام مند ادبیات موضوع، تحلیل چارچوب های نظری مدیریت زیرساخت و رویکردهای تصمیم گیری چندمعیاره استوار است. یافته های پژوهش نشان می دهد که شاخص های عملکردی در چهار گروه کیفیت روسازی، ظرفیت ترافیکی، مشخصات هندسی و وضعیت نگهداشت، و شاخص های ایمنی در دو دسته کنشی و واکنشی قابل طبقه بندی هستند. مدل پیشنهادی با نرمال سازی، وزن دهی و ترکیب این شاخص ها، یک شاخص نهایی برای هر قطعه معابر تولید می کند که مبنای اولویت بندی قرار می گیرد. نتیجه اصلی آن است که یکپارچه سازی شاخص های عملکردی و ایمنی، ضمن کاهش ذهنیت گرایی در تصمیم گیری، زمینه تخصیص بهینه منابع و افزایش اثربخشی مداخلات بهسازی را فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

بهسازی معابر شهری ، اولویت بندی ، شاخص عملکردی ، شاخص ایمنی ، تصمیم گیری چندمعیاره ، مدیریت زیرساخت