ارائه چارچوب مدیریت منابع حیاتی در مراکز درمانی با رویکرد افزایش تابآوری در برابر بحرانهای طبیعی

مراکز درمانی از زیرساختهای حیاتی جامعه محسوب میشوند و تداوم فعالیت آنها در زمان وقوع بحرانهای طبیعی، علاوه بر ایمنی سازهای، به عملکرد مناسب تاسیسات، تجهیزات، منابع و فرایندهای مدیریتی وابسته است. هدف این پژوهش ارائه چارچوبی یکپارچه برای مدیریت منابع حیاتی مراکز درمانی با رویکرد افزایش تابآوری و تداوم خدمات در برابر بحرانهای طبیعی است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی-تحلیلی بوده و با استفاده از مطالعه اسنادی و تحلیل محتوای کیفی انجام شده است. در این مطالعه، منابع معتبر مرتبط با ایمنی بیمارستان، تابآوری مراکز درمانی، مدیریت بحران، آسیبپذیری سازهای و غیرسازهای و مدیریت منابع بررسی و مولفههای اصلی استخراج و طبقهبندی شدند. نتایج تحلیل نشان میدهد که تابآوری مراکز درمانی را نمیتوان صرفا بر مبنای مقاومت سازهای ارزیابی کرد؛ بلکه باید آسیبپذیری سازهای، غیرسازهای و عملکردی، همراه با منابع حیاتی شامل انرژی، آب، گازهای طبی، تجهیزات، دارو و اقلام مصرفی، نیروی انسانی و ارتباطات بهصورت یک سیستم یکپارچه مورد توجه قرار گیرد. بر اساس یافتهها، چارچوب پیشنهادی از پنج سطح شامل مخاطرات طبیعی، آسیبپذیری، منابع حیاتی، اقدامات افزایش تابآوری و تداوم خدمات درمانی تشکیل شده است. مهمترین دستاورد پژوهش، معرفی مدیریت منابع حیاتی بهعنوان حلقه اتصال مفهومی میان وضعیت زیرساخت و تداوم خدمات درمانی است. این چارچوب میتواند بهعنوان مبنایی برای ارزیابی آسیبپذیری، اولویتبندی اقدامات بهسازی و مقاومسازی و برنامهریزی منابع اضطراری در مراکز درمانی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

مراکز درمانی ، مدیریت بحران ، تابآوری ، منابع حیاتی ، تداوم خدمات درمانی