تاثیر متاورس و واقعیت مجازی بر گردشگری شهری: فرصت هایی برای شهرداری ها

ظهور فناوری های متاورس و واقعیت مجازی/افزوده (VR/AR) در سال های اخیر، افق های تازه ای را برای بازتعریف تجربه گردشگری شهری گشوده است. برخلاف تصور اولیه که این فناوری ها را عمدتا ابزاری برای صنعت سرگرمی می دانست، شواهد فزاینده نشان می دهد که شهرداری ها می توانند از متاورس و واقعیت مجازی برای بازاریابی مقصد، حفاظت از میراث فرهنگی، گردشگری فراگیر و ارتقای مشارکت شهروندی در حکمرانی شهری بهره ببرند. با این حال، ادبیات موجود همچنان نسبت به این پرسش که آیا این فناوری ها صرفا ابزارهای بازاریابی مکمل اند یا می توانند به طور بنیادین نقش شهرداری ها را در مدیریت گردشگری شهری بازتعریف کنند، دیدگاه های متفاوتی دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی فرصت ها و محدودیت های به کارگیری متاورس و واقعیت مجازی توسط شهرداری ها برای توسعه گردشگری شهری انجام شده است. این مطالعه با رویکردی توصیفی–تحلیلی و با استفاده از روش مروری نظام مند، ادبیات علمی داخلی و خارجی مرتبط با کاربردهای متاورس و واقعیت مجازی در گردشگری شهری، از جمله تجربه شهرهایی نظیر سئول، دبی و سانتامونیکا را بررسی کرده است. یافته ها نشان می دهند که کاربردهای متاورس در گردشگری شهری را می توان در چهار حوزه اصلی دسته بندی کرد: بازاریابی و برندسازی مقصد، حفاظت و بازآفرینی دیجیتال میراث فرهنگی، گردشگری فراگیر و دسترس پذیر، و مشارکت شهروندی در خدمات شهری. با این حال، پژوهش ها همچنین محدودیت های مهمی—از جمله ریسک جایگزینی سطحی به جای تکمیل تجربه فیزیکی گردشگری، نگرانی های مربوط به حریم خصوصی داده و شکاف دیجیتال میان شهروندان—را برجسته می کنند. این پژوهش نتیجه می گیرد که موفقیت شهرداری ها در بهره برداری از متاورس، مستلزم طراحی راهبردی است که این فناوری را به عنوان مکمل، نه جایگزین، تجربه فیزیکی گردشگری شهری در نظر بگیرد.

کلیدواژه ها:

متاورس ، واقعیت مجازی ، گردشگری شهری ، شهرداری ، حکمرانی شهری.