ارزیابی ویژگی های ژئوتکنیکی زمین در محدوده های ناکارآمد شهری و تاثیر آن بر انتخاب روش های ساخت وساز

بازآفرینی محدوده های ناکارآمد شهری به عنوان یکی از راهبردهای اساسی توسعه پایدار شهری در دهه های اخیر مورد توجه قرار گرفته است. این اراضی که اغلب دارای پیشینه صنعتی، معدنی یا کاربری های متروکه هستند، با ویژگی های ژئوتکنیکی پیچیده و ناهمگونی مواجه اند که شناخت دقیق آنها برای انتخاب روش های ساخت وساز مناسب، ضروری است. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی ویژگی های ژئوتکنیکی زمین در این محدوده ها و تحلیل تاثیر آن بر انتخاب روش های ساخت وساز انجام شده است. روش تحقیق از نوع توصیفی-تحلیلی با رویکرد کیفی است و داده ها از طریق بررسی منابع معتبر علمی، اسناد پروژه های داخلی و خارجی و تحلیل تجارب اجرایی گردآوری شده است. یافته ها نشان می دهد که وجود لایه های خاک دستی ناهمگن، سابقه تحکیم پذیری متفاوت، آلودگی های مدفون و نوسانات سطح آب زیرزمینی از مهم ترین چالش های ژئوتکنیکی این محدوده ها هستند. این ویژگی ها به طور مستقیم بر انتخاب نوع پی، روش های بهسازی زمین، سیستم های پایدارسازی گود و فناوری های اجرایی تاثیر می گذارند. بر اساس نتایج، به کارگیری رویکرد پویا در شناسایی زمین، استفاده هم زمان از روش های ژئوفیزیکی و گمانه زنی، و طراحی سازگار با شرایط ژئوتکنیکی موجود، می تواند ریسک های اجرایی را کاهش داده و بهره وری پروژه های عمرانی را افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

اراضی ناکارآمد شهری ، ویژگی های ژئوتکنیکی ، روش های ساخت وساز ، بهسازی زمین