یکپارچه سازی مدل های چندگانه کربن در برنامه ریزی مناطق جدید شهری: رویکردی مبتنی بر تلفیق کاربری زمین، حمل ونقل و سرمایه گذاری

گسترش مناطق جدید شهری و احداث شهرک های پیرامونی بدون توجه به چرخه های انتشار کربن، چالش های اقلیمی را در کلان شهرها تشدید کرده است. در رویکردهای سنتی توسعه، حسابداری کربن غالبا به صورت تک بعدی (صرفا در بخش ساختمان یا ترافیک) انجام گرفته و پیوند متقابل میان «توسعه کاربری زمین»، «الگوهای تقاضای حمل ونقل» و «مدل های تخصیص سرمایه و توجیه پذیری اقتصادی» مغفول مانده است. پژوهش حاضر با هدف ارائه چارچوبی یکپارچه و چندگانه (Multi-Carbon Modeling Framework) برای ارزیابی و کاهش ردپای کربن در مراحل برنامه ریزی مناطق جدید شهری تدوین شده است. در این تحقیق، با استفاده از روش تحلیل سناریو و مدل سازی یکپارچه LUTI-Carbon (Land Use-Transport-Investment Integration)، سه لایه اصلی انتشار شامل «کربن تجسم یافته ساخت وساز» (Embodied Carbon)، «کربن عملیاتی ساختمان ها» (Operational Carbon) و «کربن ناشی از جابه جایی و ترانزیت» (Mobile Carbon) همزمان پایش و شبیه سازی می شوند. یافته های پژوهش نشان می دهد که تلفیق تراکم ساختمانی هوشمند و کاربری های مختلط (Mixed-use) با شبکه های ترانزیت محور (TOD) همراه با هدایت سرمایه گذاری های سبز، می تواند ردپای کل کربن در مناطق جدید شهری را بین ۳۲ تا ۴۷ درصد در یک بازه ۳۰ ساله کاهش دهد. در نهایت، الگوی تصمیم گیری سه وجهی جهت هدایت طرح های توسعه شهری ارائه گردیده است.

کلیدواژه ها:

مناطق جدید شهری ، کاربری زمین ، مدل سازی یکپارچه حمل ونقل و کاربری زمین (LUTI) ، سرمایه گذاری سبز ، توسعه خنثی از نظر کربن.