سبک رئالیسم و بازتاب آن در مکتب شیکاگو

این مقاله نسبت میان رئالیسم به مثابه یک رویکرد فکری و زیباشناختی با مکتب شیکاگو در معماری را بررسی می کند. رئالیسم در نیمه قرن نوزدهم ، در واکنش به دگرگونی های اجتماعی ، صنعتی و فکری اروپا شکل گرفت و بر بازنمایی صادقانه واقعیت ، زندگی روزمره و شرایط مادی انسان مدرن تاکید داشت. همین گرایش به حقیقت مندی ، در معماری نیز به صورت توجه به عملکرد ، سازه ، مصالح نو و بیان بی پیرایه آشکار شد. مکتب شیکاگو در پی آتش سوزی ۱۸۷۱ و در بستر رشد سریع شهر ، گرانی زمین ، گسترش سرمایه داری شهری و توسعه فناوری اسکلت فلزی شکل گرفت و زمینه ای فراهم کرد که در آن کارکردگرایی ، صداقت سازه ای ، حذف تزئینات غیرضروری و پاسخ گویی به نیازهای واقعی شهر مدرن برجسته شود. این مقاله نشان می دهد که آثار و اندیشه های ویلیام لبارون جنی ، لویی سالیوان ، دنیل برنهام و جان روت ، تنها محصول یک نوآوری فنی نیست ، بلکه بیان معماری نوعی جهان بینی واقع گرا است ؛ جهانی که در آن بنا باید از منطق ساخت ، اقتصاد ، عملکرد و شرایط عینی شهر مدرن تبعیت کند.

کلیدواژه ها:

رئالیسم ، مکتب شیکاگو ، معماری مدرن ، کارکردگرایی ، ساختمان بلندمرتبه ، اسکلت فلزی