آینده نگاری الگوهای فضایی توسعه زیرساخت های دانشی صنعت آب در ایران با رویکرد سناریونویسی در راستای تکمیل پروژه ملی توسعه زیرساخت های صنایع آب ایران

ایران در کنار مسایلی چون وضعیت اقلیمی, کاهش نزولات جوی, عدم جمع اوری هدفمند آب باران و مصارف بی رویه با کمبود منابع و محدودیت های جدی تامین آب روبرو است. چالش های متعدد از جمله مدیریت بحران آب از طرفی و پیشرفت روزافزون فن آوری اطلاعات و ارتباطات از طرفی دیگر, حرکت به سوی توسعه زیرساخت های دانشی صنعت آب را به الزامی گریزناپذیر بدل کرده است. ایران به عنوان کشوری با تنشهای آبی فراوان و واقع شده در منطقه بحرانی خاورمیانه، با دورنمایی نگرانکننده روبه رو ست که در صورت نبود مدیریت صحیح و تنظیم سیاستهای داخلی و بینالمللی مطلوب برای آینده، با بحرانهای متعدد مواجه خواهد شد. ابعاد و پیامدهای این بحران میتواند استقلال و تمامیت ارضی کشور را به چالش بکشاند. از این رو، شناخت این پیامدها و چگونگی مدیریت آنها امری ضروری است. دقیق ترین و بهترین راه شناخت رخدادهای آینده، سناریونویسی است. هدف اصلی پژوهش پیش رو آینده نگاری الگوهای فضایی توسعه زیرساخت های دانشی صنعت آب در ایران با رویکرد سناریونویسی می باشد. این پژوهش از توع تحقیقات کیفی، نظر هدف کاربردی و از نظر روش شناسی، توصیفی -تحلیلی است و با بهره گیری از رویکرد آینده نگاری مبتنی بر سناریونویسی انجام شده است. نتایج این پژوهش نشان می دهد که آینده صنعت آب بیش از هر زمان دیگری به توانایی کشور در سازماندهی شبکه های دانشی، توسعه همکاری های میان بخشی و بهره گیری از فناوری های نوین وابسته است. از این منظر، الگوهای فضایی آینده باید بر مبنای رویکرد شبکه ای، عدالت فضایی، اتصال مراکز پژوهشی به قطب های صنعتی و ایجاد بسترهای تعاملی میان بازیگران مختلف شکل گیرند.

کلیدواژه ها:

زیرساخت دانشی صنعت آب ، مدیریت بحران آب ، الگوهای فضایی ، آینده نگاری