تاثیر معماری بومی اقلیم گرم و مرطوب بر کاهش مصرف انرژی در ساختمان های شهری

معماری بومی در اقلیم گرم و مرطوب (مانند مناطق ساحلی جنوب ایران شامل بندرعباس، بوشهر و بندر کنگ) به عنوان الگویی پایدار، با بهره گیری از اصول اقلیمی، فرهنگی و بوم آورد، نقش موثری در کاهش مصرف انرژی ساختمان های شهری ایفا می کند. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر عناصر کلیدی معماری بومی مانند بادگیرها، حیاط مرکزی، جهت گیری مناسب ساختمان ها، مصالح محلی (مانند سنگ، گچ و پوشش های گیاهی)، سایه اندازی، تهویه طبیعی و بازشوهای هوشمند بر کاهش بار سرمایشی و مصرف انرژی انجام شده است.روش انجام پژوهش حاضر توصیفی–تحلیلی است و برای گرداوری اطلاعات از روش کتابخانه ای (با مطالعه کتب و مراجعه به سایت های اینترنتی و مطالعه مقالات منتشر شده در رابطه با موضوع پژوهش) استفاده خواهد شد.یافته ها حاکی از آن است که فاصله گیری معماری مدرن از اصول بومی منجر به افزایش وابستگی به سیستم های مکانیکی و هدررفت انرژی شده، در حالی که احیای این الگوها با رویکردهای معاصر (مانند بام های سبز، کرتین وال های دوپوسته و فشرده سازی هماهنگ با باد) می تواند به توسعه پایدار شهری کمک کند.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، اقلیم گرم و مرطوب ، کاهش مصرف انرژی ، ساختمان های شهری ، پایداری اقلیمی.