ارزیابی اثر سامانه های اطلاعات مکانی (GIS) در ساماندهی و مدیریت املاک و مستغلات شهرداری

مدیریت بهینه املاک و مستغلات شهرداری ها به عنوان بخش عمده ای از دارایی های عمومی، نقش حیاتی در تحقق پایداری مالی، انضباط حقوقی و توسعه متوازن فضایی ایفا می کند؛ با این حال، نبود ساختار اطلاعاتی یکپارچه همواره چالش های فراوانی را در ردیابی دارایی ها به همراه داشته است. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی اثر سامانه های اطلاعات مکانی (GIS) در ساماندهی و مدیریت املاک و مستغلات شهرداری تدوین شده است. روش شناسی این تحقیق از نوع کاربردی و توصیفی–تحلیلی بوده و با رویکردی ترکیبی به تحلیل لایه های فضایی و داده های توصیفی املاک پرداخته است. بدین منظور، بانک اطلاعاتی شامل پرونده های املاک شهرداری و نظرات کارشناسان حوزه های املاک، حقوقی و مالی مورد تحلیل قرار گرفت. فرآیند تحلیل داده ها شامل هم پوشانی لایه های مکانی، تحلیل های زمین آماری برای تعیین توزیع فضایی، و آزمون های آماری (نظیر آزمون تی زوجی و تی تک نمونه ای) بود که در نرم افزارهای سامانه اطلاعات مکانی و بسته های تحلیل آماری اجرا شد. یافته های پژوهش نشان می دهد که یکپارچه سازی داده های مکانی با پرونده های ثبتی منجر به شناسایی و تعیین تکلیف مغایرت های مساحتی و تعارضات حقوقی پنهان شده و شفافیت نظارتی را ارتقا داده است. همچنین، کاربست سامانه زمان پردازش پرونده های اداری و مالی واگذاری املاک را به میزان ۴۹٫۵ درصد کاهش داده که این تفاوت از نظر آماری کاملا معنادار است. سنجش رضایت کارشناسان نیز میانگین مطلوب ۳٫۸۶ از ۵ را نشان داد که موید سهولت دسترسی و کیفیت بالای گزارش دهی مکانی است. در نهایت، نتایج نشان داد که اثرگذاری این سامانه ها صرفا به جنبه های نقشه سازی فنی محدود نمی شود، بلکه به کیفیت داده های پایه، حاکمیت داده و اتصال ساختاریافته لایه مکانی به فرآیندهای مالی و حقوقی بستگی دارد. این مطالعه پیشنهاد می کند شهرداری ها با ایجاد شناسه یکتای ملکی، استانداردسازی داده ها و پیاده سازی زیرساخت های نوین مانند دوقلوی دیجیتال، بستر یکپارچه ای برای تصمیم گیری شواهد محور و صیانت از دارایی های عمومی فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

سامانه های اطلاعات مکانی ، مدیریت املاک شهرداری ، یکپارچه سازی داده ها ، انضباط حقوقی ، پایداری مالی