نقش پذیرش اجتماعی در بهزیستی روانشناختی با میانجی گری تجربه معنوی در اعضای برنامه ۱۲ قدم الکلی های گمنام شهر مشهد

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش پذیرش اجتماعی در بهزیستی روانشناختی با میانجی گری تجربه معنوی در اعضای برنامه ۱۲ قدم الکلی های گمنام (AA) شهر مشهد انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه اعضای در حال بهبودی برنامه ۱۲ قدم الکلی های گمنام شهر مشهد در سال ۱۴۰۳ تشکیل دادند که از میان آن ها، ۳۰۰ نفر (۱۷۲ مرد و ۱۲۸ زن) به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه بهزیستی روانشناختی ریف (RSPWB)، مقیاس پذیرش اجتماعی مارلو-کراون (MC-SDS) و پرسشنامه تجارب معنوی روزانه آندروود و ترسی (DSES) بود. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS-۲۶ و AMOS-۲۴ و از طریق روش های آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون، تحلیل مسیر با روش بیشینه درست نمایی (ML) و آزمون سوبل مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته های حاصل از مدل سازی ساختاری نشان داد که پذیرش اجتماعی اثر مستقیم و مثبت معناداری بر تجربه معنوی اعضا دارد. همچنین پذیرش اجتماعی توانست تغییرات بهزیستی روانشناختی را به صورت مستقیم و معنادار پیش بینی کند. با این حال، مسیر مستقیم تجربه معنوی به بهزیستی روانشناختی و نیز اثر غیرمستقیم پذیرش اجتماعی بر بهزیستی روانشناختی از طریق میانجی گری تجربه معنوی بر اساس آزمون سوبل معنادار نشد. این نتایج نشان می دهد که در فرایند بهبودی اعضای الکلی های گمنام، پذیرش اجتماعی به طور مستقیم عاملی تعیین کننده در ارتقای بهزیستی روانشناختی و تقویت تجارب معنوی است؛ گرچه تجربه معنوی به تنهایی به عنوان یک متغیر میانجی عمل نکرد. تقویت شبکه های حمایت اجتماعی، کاهش انگ اجتماعی و ایجاد بستر پذیرش در جلسات همیار، نقش محوری در ارتقای سلامت روانی افراد در حال بهبودی ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

پذیرش اجتماعی ، بهزیستی روانشناختی ، تجربه معنوی ، الکلی های گمنام ، برنامه ۱۲ قدم.