نقش تدوین موازی در معنادهی به روایت سینمایی: تحلیل سکانس تعمید و قتل ها در فیلم پدرخواند ۱

تدوین به مثابه یکی از بنیادی ترین عناصر زبان سینما، نقش تعیین کننده ای در شکل دهی معنا و ساخت جهان داستانی فیلم ایفا می کند. در میان تکنیک های مختلف تدوین، تدوین موازی از ظرفیت منحصر به فردی برای خلق تقابل مفهومی، تنش درامی و عمق روایی برخوردار است. این پژوهش با تمرکز بر فیلم » پدرخواند ۱ « (۱۹۷۲) ساخته فرانسیس فورد کاپولا و تدوین والتر مرچ، به تحلیل سکانس نمادین «تعمید و قتل ها» می پردازد که در آن تضاد میان تقدس و خشونت، معنویت و قدرت، از طریق تدوین موازی به تصویر کشیده شده است. یافته های این پژوهش نشان می دهد که معنا در فضای «میان نماها» خلق می شود و تدوین موازی می تواند ابزاری فعال برای انتقال پیچیدگی های روان شناختی، فلسفی و اخلاقی روایت باشد. این پژوهش بر اساس نظریات مونتاژ روسی (آیزنشتاین، کولشوف)، نظریه های تدوین معاصر (والتر مرچ، دیوید بوردول، کریستین تامپسون) و تحلیل روایت (ادوارد برانیگان، رابرت استم) تدوین شده است.

کلیدواژه ها:

تدوین موازی ، مونتاژ ، پدرخواند ، والتر مرچ ، سرگئی آیزنشتاین ، معنادهی سینمایی ، روایت فیلم