بررسی نقش انگیزش در پیشرفت تحصیلی دانشآموزان

انگیزش یکی از بنیادیترین سازههای روانشناسی تربیتی و از مهمترین عوامل موثر بر پیشرفت تحصیلی دانشآموزان به شمار میآید. پژوهشهای مختلف نشان دادهاند که انگیزش، نهتنها جهت و شدت یادگیری را تعیین میکند، بلکه بر راهبردهای مطالعه، پشتکار، خودتنظیمی و در نهایت عملکرد تحصیلی فراگیران نیز اثرگذار است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش انگیزش در پیشرفت تحصیلی دانشآموزان، به شیوه اسنادی و بر اساس تحلیل محتوای منابع معتبر داخلی و خارجی انجام شده است. نتایج بررسیها نشان میدهد که نظریههای عمده انگیزش از جمله نظریه خودتعیینگری، نظریه انتظار ارزش اکلس، نظریه هدفگرایی و نظریه اسنادی واینر، هر یک بهنوعی سازوکارهای انگیزشی موثر بر موفقیت تحصیلی را تبیین میکنند. یافتهها حاکی از آن است که انگیزش درونی، حمایت ادراکشده معلم، احساس شایستگی، ارزشگذاری تکلیف، اهداف یادگیریمحور و اسنادهای درونی قابلکنترل، قویترین پیشبینیکنندههای پیشرفت تحصیلی هستند. همچنین، ضعف انگیزشی با ترکتحصیل، افت تحصیلی، اضطراب امتحان و ناتوانی در خودتنظیمی تحصیلی ارتباط معناداری دارد. در نهایت پیشنهاد میشود که برنامههای آموزشی مبتنی بر تقویت انگیزش درونی، افزایش باورهای خودکارآمدی و اصلاح الگوهای اسنادی منفی در مدارس توسعه یابد.

کلیدواژه ها:

انگیزش تحصیلی ، پیشرفت تحصیلی ، خودتعیینگری ، هدفگرایی ، خودکارآمدی