پیش بینی رضایت زناشویی بر اساس سبک های دلبستگی در زنان

هدف پژوهش حاضر پیش بینی رضایت زناشویی بر اساس سبک های دلبستگی در زنان بود. روش تحقیق توصیفی-همبستگی و جامعه آماری شامل تمامی زنان متاهل دانشجو در گروه روان شناسی و مشاوره دانشکده تعلیم و تربیت اسلامی واحد کرج به تعداد کل تقریبی (۲۵۰۰= N) نفر در سال ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. حجم نمونه بر اساس جدول مورگان (۳۳۳=n) نفر و روش نمونه گیری در دسترس بود. ابزارهای سنجش عبارت بود از پرسشنامه رضایت زناشویی انریچ (۱۹۸۲) و پرسشنامه سبک های دلبستگی هازان و شیور (۱۹۸۷). آزمون آماری جهت بررسی فرضیه های تحقیق در بخش آمار استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه همزمان بود. یافته های تحقیق نشان داد سبک های دلبستگی توانستند رضایت زناشویی را پیش بینی کنند (با سطح معناداری ۰۰۱/۰>P). نتایج نشان داد که بین سبک دلبستگی ایمن با رضایت زناشویی رابطه مثبت و سبک های اجتنابی و دوسوگرا با رضایت زناشویی رابطه منفی داشتند. بر این اساس نتیجه گیری می شود که تقویت سبک دلبستگی ایمن می تواند نقش موثری در افزایش رضایت زناشویی زنان داشته باشد.

کلیدواژه ها:

رضایت زناشویی ، زنان ، سبک های دلبستگی.