نقش فناوری های هوش مصنوعی در توسعه هوش هیجانی و مهارت های اجتماعی- هیجانی دانش آموزان

هوش هیجانی به عنوان توانمندی درک، مدیریت و به کارگیری سازگارانه هیجانات، عاملی تعیین کننده در موفقیت تحصیلی و سازگاری اجتماعی-زیستی دانش آموزان محسوب می شود. در سالیان اخیر، پارادایم هوش مصنوعی در آموزش از کارکردهای صرفا شناختی و اتوماسیون محور، به سمت سامانه های «پاسخ گوی عاطفی» حرکت کرده است. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش فناوری های هوش مصنوعی در توسعه هوش هیجانی و مهارت های اجتماعی-هیجانی دانش آموزان، با رویکردی توصیفی-تحلیلی به بازبینی ادبیات نظری و یافته های تجربی معاصر می پردازد. یافته ها حاکی از آن است که به کارگیری هوش مصنوعی در قالب دستیارهای آموزشی عاطفی، ربات های اجتماعی، سامانه های روایت گری دیجیتال و ابزارهای مربیگری هوشمند، امکان شناسایی و پاسخ گویی پویای به حالات هیجانی دانش آموزان را فراهم آورده و از این طریق به تقویت مولفه هایی نظیر خودآگاهی، همدلی، خودتنظیمی و مهارت های بین فردی منجر می شود. با این حال، نتایج نشان می دهد که توسعه هوشمند نظام های آموزشی مستلزم مدیریت چالش های بنیادین در حوزه های اخلاق دیجیتال، حریم خصوصی و دقت تشخیص هیجانی است. این پژوهش بر ضرورت گذار به سمت طراحی آموزشی مبتنی بر شواهد و رویکردهای «انسان محور» جهت شکوفایی پتانسیل های عاطفی و اجتماعی دانش آموزان تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، هوش هیجانی ، یادگیری عاطفی ، آموزش هوشمند ، یادگیری اجتماعی-هیجانی