نقش رویکردهای آموزشی مبتنی بر بهبود کیفیت زندگی بر ارتقای مهارت های اجتماعی- هیجانی دانش آموزان ابتدایی شهر مشهد

هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی نقش رویکردهای آموزشی مبتنی بر بهبو/د کیفیت زندگی بر ارتقای مهارت های اجتماعی-هیجانی دانش آموزان ابتدایی شهر مشهد بود. روش: این تحقیق از روش شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل استفاده شد. جامعه آماری پژوهش شامل تمام دانش آموزان دوره ابتدایی مدارس شهر مشهد در سال تحصیلی ۱۴۰۴- ۱۴۰۵به تعداد ۱۵۰ نفر بودند که از این میان، ۳۰ دانش آموز (۱۵ نفر گروه آزمایش و ۱۵ نفر گروه کنترل) به طور تصادفی انتخاب شدند. گروه آزمایش تحت مداخله رویکردهای آموزشی مبتنی بر بهبود کیفیت زندگی قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل آموزش های متداول و روتین مدرسه را دریافت کردند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه مهارت های اجتماعی گرشام و الیوت(۱۹۹۰) و پروتکل آموزشی کیفیت زندگی فریش (۲۰۰۶) بود.یافته ها: نتایج تحلیل های آماری نشان داد که گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل، تغییرات معناداری در ارتقای مهارت های اجتماعی-هیجانی و کیفیت زندگی نشان دادند. به طور خاص، نمرات گروه آزمایش در مولفه های مختلف مهارت های اجتماعی- هیجانی مانند خودآگاهی، مدیریت هیجانات و مهارت های ارتباطی، و همچنین شاخص های کیفیت زندگی در پس آزمون به طور معناداری بهتر از گروه کنترل بود. همچنین، نتایج همبستگی نشان داد که بین بهبود کیفیت زندگی و ارتقای مهارت های اجتماعی- هیجانی در گروه آزمایش رابطه مثبت و معناداری وجود دارد.نتیجه گیری: این پژوهش تاکید دارد که به کارگیری رویکردهای آموزشی مبتنی بر کیفیت زندگی می تواند به عنوان یک رویکرد موثر در تقویت ابعاد عاطفی و اجتماعی دانش آموزان، به ویژه در این مقطع حساس تحولی، مورد استفاده قرار گیرد. در نهایت، پیشنهاد می شود مدارس با بهره گیری از این رویکردها و تغییر در استراتژی های آموزشی، بستری مناسب برای رشد همه جانبه و بهزیستی روانشناختی دانش آموزان فراهم کنند.

کلیدواژه ها:

رویکردهای آموزشی ، کیفیت زندگی ، مهارت های اجتماعی-هیجانی ، دانش آموزان ابتدایی.