بررسی اثربخشی آموزش امید بر درگیری تحصیلی دانش آموزان دختر پایه ششم

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش امید بر درگیری تحصیلی دانش آموزان، انجام شد. روش پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر پایه ششم منطقه۱۶ شهر تهران که در سال تحصیلی۱۴۰۴ مشغول به تحصیل بودند. نمونه پژوهش شامل ۳۴ نفر دانش آموز بود که با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب، که ۱۷ نفر در گروه آزمایش و ۱۷ نفر در گروه کنترل جایگزین شدند. برای انجام پژوهش ابتدا از هر دو گروه پیش آزمون با استفاده از پرسشنامه درگیری تحصیلی زرنگ(۱۳۹۱) به عمل آمد و سپس گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه، هر هفته یک جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت آموزش امید اسنایدر(۲۰۰۰) قرار گرفتند. پس از اتمام جلسات آموزشی بر روی گروه آزمایش، مجددا پرسشنامه های درگیری تحصیلی روی دو گروه اجرا گردید. به منظور بررسی فرضیه های پژوهش از روش تحلیل کواریانس استفاده شد. یافته ها نشان داد که آموزش امید بر بهبود درگیری تحصیلی و ابعاد آن یعنی درگیری شناختی و درگیری رفتاری موثر بوده است و میزان آن را افزایش داده است، اما بر درگیری انگیزشی تاثیری نداشته و فرضیه پژوهشگر تایید نشده است. بر این اساس می توان نتیجه گیری کرد که آموزش امید می تواند افزایش درگیری تحصیلی در دانش آموزان را در پی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش امید ، درگیری تحصیلی ، دانش آموزان