نقش روانشناسی عمومی در شناسایی زودهنگام علائم اتیسم و ارجاع به مداخلات بالینی

هدف: این مقاله مروری با هدف تبیین نقش روان شناسی عمومی در شناسایی زودهنگام علائم اختلال طیف اتیسم (ASD) و تسهیل ارجاع به مداخلات بالینی انجام شده است. روش: مرور روایی ادبیات علمی مرتبط با غربالگری/شناسایی زودهنگام ASD، مسئولیت های حرفه ای روان شناسان در سطوح عمومی خدمات سلامت روان، و شواهد اثربخشی مداخلات آغازشده در اوایل کودکی صورت گرفت. یافته ها: شواهد نشان می دهد تشخیص و مداخله ی زودهنگام با پیامدهای رشدی در حوزه های ارتباطی، اجتماعی، زبان و رفتارهای انطباقی ارتباط دارد. روان شناسی عمومی—در نقش مشاوره اولیه، ارزیابی اولیه، آموزش خانواده و هماهنگی ارجاع—می تواند با ترکیب مشاهده بالینی، مصاحبه ساختاریافته، استفاده از ابزارهای غربالگری و رعایت مسیرهای ارجاع استاندارد، احتمال شناسایی زودهنگام را افزایش دهد. همچنین، چالش هایی مانند محدود بودن زمان، ناهمگونی در دانش تخصصی، کمبود دسترسی به تیم های چندرشته ای و ریسک سوگیری های تشخیصی وجود دارد. نتیجه گیری: با تعریف نقش های روشن، آموزش مبتنی بر شواهد، و استفاده از مسیرهای ارجاع استاندارد، روان شناسی عمومی می تواند یک حلقه کلیدی در سامانه مراقبت از کودکان با علائم ASD باشد.

کلیدواژه ها:

اتیسم ، شناسایی زودهنگام ، غربالگری ، روان شناسی عمومی ، ارجاع بالینی ، مداخلات زودهنگام