پیش بینی افسردگی بر اساس سبک های دلبستگی و شفقت به خود در بزرگسالان جوان

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی نشانه های افسردگی براساس سبک های دلبستگی و شفقت به خود در بزرگسالان جوان انجام شد. روش پژوهش توصیفی–همبستگی از نوع پیش بینی بود و جامعه آماری آن را تمامی بزرگسالان جوان ۱۸ تا ۳۵ ساله ساکن شهر کرج در سال ۱۴۰۴ تشکیل دادند که از میان آنان ۳۰۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. شرکت کنندگان سیاهه افسردگی بک–نسخه دوم، پرسشنامه تجارب مربوط به روابط نزدیک و مقیاس شفقت به خود نف را تکمیل کردند. داده ها با استفاده از آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه هم زمان در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج نشان داد اضطراب دلبستگی با نشانه های افسردگی رابطه مثبت و معنادار داشت، اجتناب دلبستگی نیز با نشانه های افسردگی رابطه مثبت و معناداری نشان داد، درحالی که رابطه شفقت به خود با نشانه های افسردگی منفی و معنادار بود. همچنین، اضطراب دلبستگی، اجتناب دلبستگی و شفقت به خود در مجموع ۸/۴۶ درصد از واریانس نشانه های افسردگی را تبیین کردند. شفقت به خود قوی ترین پیش بینی کننده منفی افسردگی بود، و پس از آن اضطراب دلبستگی، و اجتناب دلبستگی، قرار داشتند. در مجموع، نتایج نشان داد ناایمنی دلبستگی با افزایش و شفقت به خود با کاهش نشانه های افسردگی در بزرگسالان جوان همراه است؛ بنابراین، توجه هم زمان به اصلاح الگوهای ناایمن ارتباطی و تقویت شفقت به خود می تواند در طراحی برنامه های پیشگیری و مداخلات روان شناختی مربوط به افسردگی سودمند باشد.

کلیدواژه ها:

افسردگی ، اضطراب دلبستگی ، اجتناب دلبستگی ، شفقت به خود.