ارائه چارچوب معماری فناوری اطلاعات خودتنظیم گر مبتنی بر هوش مصنوعی برای مدیریت پویا و پیش بینانه منابع در محیط های چندابری

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 26

فایل این مقاله در 23 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

ECME32_113

تاریخ نمایه سازی: 3 آبان 1405

چکیده مقاله:

گسترش رایانش ابری، معماری های چندابری، خدمات SaaS، کانتینرها، رایانش لبه ای و سامانه های مبتنی بر هوش مصنوعی موجب شده است که معماری فناوری اطلاعات سازمان ها از یک زیرساخت متمرکز به مجموعه ای پیچیده، توزیع شده و پویا تبدیل شود. در محیط های چندابری، سازمان ها معمولا از خدمات و منابع چندین ارائه دهنده ابری استفاده می کنند و در نتیجه مدیریت ظرفیت، هزینه، کارایی، امنیت، دسترس پذیری و انطباق به مسئله ای چندبعدی تبدیل می شود. NIST در گزارش منتشرشده در سال ۲۰۲۶، چالش های خاص معماری های Multi-Cloud را بررسی کرده و بر مشکلات ناشی از هماهنگ سازی کنترل میان محیط های ابری مستقل تاکید کرده است. این مقاله یک چارچوب جدید با عنوان AI-SOMA (AI Self-Optimizing Multi-Cloud Architecture) ارائه می کند که با هدف ایجاد معماری فناوری اطلاعات خودتنظیم گر طراحی شده است. در این چارچوب، وضعیت منابع، بار کاری، هزینه، سطح خدمت، رخدادهای عملیاتی و الزامات امنیتی به صورت مستمر جمع آوری شده و یک مدل هوشمند از وضعیت جاری و آینده زیرساخت ایجاد می شود. سپس موتور هوش مصنوعی با استفاده از تحلیل پیش بینانه، تشخیص ناهنجاری و بهینه سازی چندهدفه، نیاز آینده به منابع را پیش بینی کرده و پیشنهاد تغییر محل اجرای بار کاری، افزایش یا کاهش منابع، مهاجرت سرویس، توزیع بار و اصلاح سیاست های تخصیص منابع را تولید می کند. نوآوری اصلی چارچوب پیشنهادی در ایجاد یک حلقه بسته میان مشاهده، پیش بینی، تصمیم گیری، شبیه سازی، اعمال تغییر، ارزیابی و یادگیری است. برخلاف معماری های ایستا، سیستم پیشنهادی تلاش می کند قبل از بروز کمبود منابع یا افزایش هزینه، وضعیت آینده را پیش بینی کرده و تغییرات لازم را در محیط چندابری اعمال کند. همچنین برای جلوگیری از تصمیم گیری غیرقابل کنترل توسط هوش مصنوعی، یک لایه سیاست گذاری، اعتبارسنجی و نظارت انسانی در معماری در نظر گرفته شده است. نتیجه مورد انتظار از چارچوب پیشنهادی، استفاده کارآمدتر از منابع، کاهش هزینه عملیاتی، افزایش دسترس پذیری سرویس ها، کاهش زمان پاسخ و بهبود انطباق معماری فناوری اطلاعات با نیازهای متغیر سازمان است.

نویسندگان

محمد منصوری

muhamadpv@gmail.com