چالش های حقوقی و قراردادی ضمانت کیفیت (دوره تضمین) در قراردادهای آسفالت ریزی شهرداری ها

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 36

فایل این مقاله در 25 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

EMACO04_186

تاریخ نمایه سازی: 3 آبان 1405

چکیده مقاله:

قراردادهای آسفالت ریزی شهرداری ها از جمله قراردادهای مهم عمرانی و خدماتی در حوزه مدیریت شهری هستند که کیفیت اجرای آن ها به طور مستقیم بر ایمنی عبورومرور، هزینه های نگهداری معابر، رضایت شهروندان و نحوه مصرف منابع عمومی اثر می گذارد. بااین حال، کیفیت واقعی عملیات آسفالت ریزی همیشه در زمان تحویل اولیه پروژه آشکار نمی شود؛ زیرا بخشی از عیوب، از جمله ترک خوردگی، شیارشدگی، جداشدگی مصالح، قیرزدگی، نشست موضعی و تخریب زودهنگام سطح راه، ممکن است پس از گذشت مدتی از بهره برداری نمایان شود. ازاین رو، پیش بینی و اجرای صحیح «دوره تضمین» در قراردادهای آسفالت ریزی، یکی از ابزارهای اساسی برای حمایت از منافع عمومی و توزیع منصفانه خطرهای فنی و حقوقی میان شهرداری و پیمانکار است. مسئله اصلی این پژوهش آن است که ضمانت کیفیت در قراردادهای آسفالت ریزی شهرداری ها از چه مبانی حقوقی برخوردار است، چه تفاوتی با تحویل موقت، تحویل قطعی، تضمین حسن انجام کار و مسئولیت مدنی پیمانکار دارد و چه چالش هایی در تعیین مدت تضمین، تشخیص عیب، اثبات منشا خرابی، الزام پیمانکار به رفع نقص و آزادسازی تضمین های مالی پدید می آید. روش پژوهش، توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه کتابخانه ای قوانین، مقررات پیمانکاری، اصول حقوق قراردادها و منابع فنی مرتبط با اجرای آسفالت است. یافته های مقاله نشان می دهد که بخش مهمی از اختلافات این قراردادها نه صرفا ناشی از ضعف فنی اجرا، بلکه حاصل ابهام در اسناد پیمان، نبود معیارهای دقیق و قابل اندازه گیری برای پذیرش کیفیت، ثبت نشدن وضعیت بستر و لایه های زیرین، نامشخص بودن روش نمونه برداری و آزمایش، و تفکیک نکردن عیب ناشی از عملکرد پیمانکار از خرابی ناشی از عوامل خارج از اختیار اوست. همچنین، یکسان انگاشتن دوره تضمین با تضمین حسن انجام کار یا مسئولیت مدنی، می تواند موجب تصمیم های نادرست در ضبط ضمانت نامه، تاخیر در آزادسازی وجوه و دشواری در اثبات مسئولیت شود.مقاله در پایان، بر ضرورت تدوین بندهای قراردادی روشن، تعریف عیب و معیار پذیرش، تعیین روش کارشناسی مستقل، مستندسازی مراحل اجرا، پیش بینی سازوکار رفع نقص، تنظیم متناسب تضمین های مالی و ایجاد فرایند شفاف حل اختلاف تاکید می کند.

نویسندگان

مهدی خادمی پور

فوق دیپلم معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد میناب.