ارکان و ساختار قدرت در نظام وابسته محمدرضا پهلوی

انقلاب مشروطه سرآغاز دگرگونی های بنیادین در عرصه های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی ایران بود، اما پرسش از ماهیت دولت پس از آن، همواره کانون مناقشه اندیشان اجتماعی باقی مانده است. در ظاهر، گمان می رفت که دولت پهلوی دوم، به ویژه با تحول در نگرش عمومی، گسترش مناسبات سرمایه داری و تحول در کارکردهای اداری، می بایست دستخوش تغییرات ساختاری شود؛ بااین حال، بسیاری از نظریه پردازان بر این باورند که در عمل، نه تنها تحول بنیادینی رخ نداد، بلکه ساختار قدرت با ویژگی های «دولت دست نشانده» یا وابسته، تداوم یافت. پژوهش حاضر با هدف واکاوی ارکان این نظام وابسته در دوره محمدرضا پهلوی، به تحلیل چارچوب نظریه ثبات هژمونیک می پردازد تا نشان دهد چگونه اتکای ساختاری به حمایت خارجی، شکاف میان نهادهای رسمی و واقعیت های اجتماعی، و بازتولید الگوهای استبدادی، مانع از استقرار حاکمیت مبتنی بر اراده ملی گردید. این تحقیق با روش توصیفی تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و اینترنتی، ابعاد پنهان وابستگی سیاسی اقتصادی را در کانون بررسی قرار می دهد.

کلیدواژه ها:

ایران ، پهلوی ، دست نشانده ،