بررسی ارتباط بین خودشیفتگی و اضطراب اجتماعی با میانجی گری عزت نفس و خودپنداره در بین نوجوانان تک والد شهر تبریز

هدف از این تحقیق، بررسی ارتباط بین خودشیفتگی و اضطراب اجتماعی با میانجی گری عزت نفس و خودپنداره در بین نوجوانان تک والد شهر تبریز بود. روش تحقیق توصیفی، از نوع همبستگی با تاکید بر نقش متغیر میانجی و به عبارتی، به روش معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را کلیه نوجوانان تک والد شهر تبریز تشکیل می داد که از این میان، ۱۲۱ نفر به عنوان نمونه انتخاب شد. روش نمونه گیری، تصادفی خوشه ای بود. ابزارهای تحقیق عبارت بودند از، پرسشنامه خودشیفتگی، مقیاس اضطراب اجتماعی، پرسشنامه عزت نفس و مقیاس خودپنداره. در پژوهش حاضر، داده ها به روش معادلات ساختاری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج حاکی از آن بود که بین متغیرهای خودشیفتگی به اضطراب اجتماعی از طریق متغیر میانجی عزت نفس معنادار نیست. از طرفی، نقش میانجی خودپنداره در ارتباط بین خودشیفتگی به اضطراب اجتماعی تایید می شود.

کلیدواژه ها:

خودشیفتگی ، اضطراب اجتماعی ، عزت نفس ، خودپنداره