جانمایی بهینه ایستگاه های شارژخودروهای برقی

استقرار زیرساخت های شارژ خودروهای برقی با ایجاد بارهای متمرکز، منجر به افزایش تلفات توان، ناهماهنگی پروفیل ولتاژ و کاهش قابلیت اطمینان در شبکه های توزیع می شود. هدف این پژوهش، ارائه یک چارچوب جامع برای جانمایی بهینه ایستگاه های شارژ و مدیریت انرژی جهت کاهش اثرات منفی بر شبکه است. روش تحقیق بر پایه مرور نظام مند و تحلیل مقایسه ای نتایج کمی از پژوهش های پیشین در حوزه های الگوریتم های فراابتکاری، یادگیری عمیق، مدیریت انرژی و امنیت سایبری استوار است. نتایج حاصل از تحلیل ها نشان می دهد که شارژ ناهماهنگ در ساعات اوج می تواند تلفات توان اکتیو را تا ۲۲۵ درصد افزایش و ولتاژ باس ها را تا ۰.۹۰ p.u. کاهش دهد؛ در حالی که با به کارگیری شارژ هوشمند و ادغام منابع تجدیدپذیر، این تلفات به ۶۵ درصد محدود و پایداری ولتاژ بازیابی می شود. همچنین، استفاده از الگوریتم های ترکیبی و شبکه های عصبی گراف، راندمان سیستم را به ۹۹.۲ درصد و کاهش هزینه های عملیاتی را به میزان قابل توجهی می رساند. در حوزه امنیت، مدل های تشخیص ناهنجاری مبتنی بر خودرمزگذار با دقت ۹۷.۶ درصد در شناسایی تهدیدات شبکه های شارژ عملکرد موفق نشان دادند. یافته ها حاکی از آن است که تلفیق داده های رفتار کاربر با مدیریت هوشمند تقاضا، ضمن کاهش بار اوج، پایداری شبکه را تضمین می کند. در نهایت، این پژوهش با ارائه راهکارهایی نظیر شارژ تطبیقی و معماری اعتماد صفر، بستری برای پشتیبانی تصمیم گیری اپراتورهای شبکه در توسعه زیرساخت های پایدار خودروهای برقی فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

ایستگاه شارژ ، جانمایی بهینه ، خودرو برقی ، شبکه هوشمند