ارزیابی پتانسیل انرژی زمین گرمایی کم عمق در محدوده های بازآفرینی شهری و ارائه مدل بهینه سازی تامین انرژی حرارتی ساختمان ها

با گسترش محدوده های بازآفرینی شهری و ضرورت ارتقای بهره وری انرژی در ساختمان ها، استفاده از منابع انرژی تجدیدپذیر می تواند نقش موثری در کاهش مصرف سوخت های فسیلی و هزینه های بهره برداری ایفا کند. انرژی زمین گرمایی کم عمق یکی از گزینه های قابل توجه برای تامین انرژی حرارتی ساختمان ها است که به دلیل پایداری دمایی زمین، قابلیت استفاده در سامانه های گرمایش و سرمایش را دارد. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی پتانسیل انرژی زمین گرمایی کم عمق در محدوده های بازآفرینی شهری و ارائه مدل بهینه سازی تامین انرژی حرارتی ساختمان ها انجام می شود. در این مطالعه، عوامل موثر شامل ویژگی های زمین شناسی و ژئوتکنیکی، دمای زمین، شرایط اقلیمی، مشخصات ساختمان ها، الگوی مصرف انرژی و محدودیت های فضایی محدوده بررسی خواهد شد. سپس با استفاده از تحلیل های مکانی و مدل سازی انرژی، ظرفیت بهره برداری از انرژی زمین گرمایی و مناسب ترین گزینه های تامین انرژی تعیین می شود. در نهایت، مدل بهینه سازی با هدف کاهش مصرف انرژی، هزینه های بهره برداری و انتشار آلاینده ها و افزایش بهره وری حرارتی ارائه خواهد شد. نتایج می تواند مبنایی برای تصمیم گیری فنی در پروژه های بازآفرینی شهری و توسعه ساختمان های کم مصرف قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

انرژی زمین گرمایی کم عمق ، بازآفرینی شهری ، بهینه سازی انرژی ، تامین انرژی حرارتی ، بهره وری انرژی ساختمان