مدل سازی انتقال حرارت در روسازی های شهری و بررسی نقش ویژگی های حرارتی مصالح در کاهش دمای سطح معابر

افزایش دمای سطح معابر شهری به عنوان یکی از پیامدهای اصلی پدیده جزیره حرارتی شهری، بهره وری انرژی و آسایش حرارتی شهروندان را با چالش جدی مواجه ساخته است. روسازی های شهری که سهم قابل توجهی از سطوح شهرها را به خود اختصاص می دهند، به دلیل ویژگی های حرارتی خاص خود از جمله جذب بالای تابش خورشیدی، نقش کلیدی در تشدید این پدیده ایفا می کنند. پژوهش حاضر با هدف مدل سازی انتقال حرارت در روسازی های شهری و ارزیابی تاثیر ویژگی های حرارتی مصالح بر کاهش دمای سطح، به بررسی پارامترهای موثر بر رفتار حرارتی روسازی شامل گسیل پذیری، ضریب جذب، رسانایی گرمایی، ظرفیت گرمایی ویژه و چگالی پرداخته است. روش پژوهش مبتنی بر مدل سازی عددی انتقال حرارت در روسازی و تحلیل حساسیت پارامترهای حرارتی نسبت به تغییرات دمای سطح است. نتایج نشان می دهد که افزایش گسیل پذیری و استفاده از مصالح با ضریب جذب پایین (سفید یا روشن) به همراه به کارگیری مصالح با رسانایی گرمایی پایین و ظرفیت گرمایی ویژه بالا، کاهش محسوسی در دمای سطح روسازی به دنبال دارد. همچنین، روسازی های متخلخل از طریق افزایش تبخیر رطوبت، نقش موثری در کاهش دمای سطح ایفا می کنند. این یافته ها حاکی از آن است که انتخاب بهینه مصالح روسازی بر اساس ویژگی های حرارتی، راهبردی موثر و کم هزینه برای کاهش دمای سطح معابر و تعدیل جزیره حرارتی شهری محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

مدل سازی انتقال حرارت ، روسازی شهری ، جزیره حرارتی شهری ، ویژگی های حرارتی مصالح