بررسی تاثیر شبکه های اجتماعی بر بی علاقگی تحصیلی دانش آموزان دوره دوم ابتدایی از منظر روان شناسی و اختلالات یادگیری

دستخوش تغییر کرده است. در دوره دوم ابتدایی، که دانش آموز با افزایش پیچیدگی تکالیف آموزشی و شکل گیری تدریجی خودپنداره و انگیزش تحصیلی مواجه است، استفاده افراطی و غیراهدافمند از شبکه های اجتماعی می تواند از طریق جابه جایی توجه، کاهش زمان مطالعه، اختلال در خواب، افزایش مقایسه اجتماعی و تضعیف خودتنظیمی، با کاهش مشارکت و علاقه به فعالیت های مدرسه ای همراه شود. با این حال، نسبت دادن مستقیم بی علاقگی تحصیلی به شبکه های اجتماعی از نظر علمی ساده انگارانه است؛ زیرا عوامل فردی، خانوادگی، آموزشی و به ویژه اختلالات یادگیری نیز در این فرایند نقش دارند. پژوهش حاضر با روش مروری تحلیلی و با بهره گیری از منابع فارسی در حوزه روان شناسی تربیتی، شبکه های اجتماعی و اختلالات یادگیری، سازوکارهای احتمالی این ارتباط را بررسی می کند. یافته ها نشان می دهد که میزان، هدف و کیفیت استفاده از شبکه های اجتماعی، در کنار خواب، توجه، خودتنظیمی، احساس شایستگی و وضعیت یادگیری، در شکل گیری بی علاقگی تحصیلی اهمیت دارند. همچنین دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری ممکن است به دلیل تجربه شکست و کاهش احساس شایستگی، آسیب پذیری بیشتری در برابر فعالیت های جذاب و پاداش دهنده مجازی داشته باشند. بر این اساس، راهبرد مناسب آموزش وپرورش نه حذف فناوری، بلکه ارتقای سواد رسانه ای، تقویت خودتنظیمی، شناسایی زودهنگام اختلالات یادگیری، افزایش جذابیت فرایند آموزش و همکاری مدرسه و خانواده است.

کلیدواژه ها:

شبکه های اجتماعی ، بی علاقگی تحصیلی ، انگیزش تحصیلی ، اختلالات یادگیری ، خودتنظیمی ، سواد رسانه ای.