بررسی زبان گیلکی و فارسی –گرجی : ریشه شناسی، ویژگی های زبانی، تفاوت با فارسی و جایگاه فرهنگی آن

زبان گیلکی یکی از زبان های ایرانی شمال غربی و از مهم ترین زبان های بومی شمال ایران است که عمدتا در استان گیلان و برخی نواحی مجاور رواج دارد. این زبان، افزون بر کارکرد ارتباطی، بخش مهمی از هویت تاریخی، فرهنگی و اجتماعی مردم گیلان را در خود حفظ کرده است. هدف این مقاله بررسی ریشه زبان گیلکی، جایگاه آن در میان زبان های ایرانی، تفاوت های آن با زبان فارسی و معرفی نمونه هایی از واژگان گیلکی همراه با معادل فارسی آن هاست. در این پژوهش تلاش شده است با رویکردی توصیفی تحلیلی، مهم ترین ویژگی های آوایی، واژگانی و دستوری زبان گیلکی معرفی شود. نتایج بررسی نشان می دهد که زبان گیلکی از نظر تاریخی با فارسی هم خانواده است، اما از لحاظ ساختار زبانی، نظام واژگانی، برخی ویژگی های آوایی و شیوه صرف افعال، تفاوت های قابل توجهی با فارسی معیار دارد. همچنین روشن می شود که گیلکی را نمی توان صرفا لهجه ای از فارسی دانست، بلکه باید آن را زبانی مستقل در شاخه زبان های ایرانی شمال غربی به شمار آورد. مقاله همچنین بر اهمیت حفظ و تقویت این زبان در برابر فرایندهای یکسان سازی زبانی و فرهنگی تاکید می کند

کلیدواژه ها:

زبان گیلکی ، زبان های ایرانی ، گیلان ، تفاوت گیلکی و فارسی ، واژگان بومی ، هویت زبانی