حسابداری دارایی های دیجیتال و رمزارزها: ارائه چارچوب شناسایی و اندازه گیری

گسترش سریع دارایی های دیجیتال و رمزارزها، نظام گزارشگری مالی را با پرسشی بنیادین روبه رو کرده است: این اقلام در کدام طبقه از دارایی ها جای می گیرند و بر چه مبنایی باید اندازه گیری شوند؟ پژوهش حاضر با روش توصیفی تحلیلی و با تکیه بر تحلیل اسناد، استانداردهای حسابداری، مقررات پولی و بانکی و ادبیات فقهی حقوقی، به بررسی ماهیت این دارایی ها و ناسازگاری آن با طبقه بندی های متعارف می پردازد. یافته ها نشان می دهد که رمزارزها به دلیل نداشتن ناشر مشخص، فقدان رابطه قراردادی و نبود قدرت ابرای قانونی، نه در تعریف وجه نقد و نه در تعریف ابزار مالی می گنجند و ناچار در قالب دارایی نامشهود یا موجودی کالا طبقه بندی می شوند؛ قالبی که با ماهیت اقتصادی آن ها، یعنی نگهداری به قصد کسب بازده از تغییر قیمت، سازگار نیست و به گزارش اطلاعاتی نامربوط می انجامد. نتیجه آنکه اتکای صرف به طبقه بندی های موجود، سودمندی اطلاعات را کاهش می دهد و لازم است مبنای اندازه گیری از بهای تمام شده به ارزش منصفانه انتقال یابد و طبقه بندی بر پایه مدل کسب وکار واحد تجاری و قصد نگهداری صورت پذیرد. بر این اساس چارچوبی برای شناسایی، اندازه گیری و افشا پیشنهاد می شود که با محیط گزارشگری ایران و محدودیت های مقرراتی آن قابلیت انطباق داشته باشد.

کلیدواژه ها:

دارایی دیجیتال ، رمزارز ، شناسایی ، اندازه گیری ، ارزش منصفانه ، دارایی نامشهود ، گزارشگری مالی