بررسی تطبیقی آثار تعلیق، فسخ و خاتمه پیمان در قراردادهای EPC و حقوق مدنی ایران.

قراردادهای مهندسی، تامین تجهیزات و ساخت (Engineering, Procurement, Construction - EPC) به عنوان یکی از کارآمدترین الگوهای قراردادی در اجرای پروژه های عظیم صنعتی و عمرانی، متکی بر یکپارچگی تعهدات و انتقال بخش عمده ریسک به پیمانکار هستند. در فرآیند اجرای این قراردادها، وقایع فنی، اقتصادی یا حقوقی متعددی ممکن است بقای رابطه قراردادی را با اختلال مواجه سازد. این رویدادها در قالب سه نهاد حقوقی «تعلیق»، «فسخ» و «خاتمه» مدیریت می شوند.در حقوق مدنی ایران، احکام ناظر بر توقف و انحلال عقود لازم بر پایه اصولی چون اصل لزوم (ماده ۲۱۹ قانون مدنی)، نظریه خیارات و انفساخ ناشی از تعذر استوار است؛ در حالی که در استانداردهای EPC (نظیر فیدیک نقره ای و نشریه ۵۴۲۴ سازمان برنامه و بودجه)، این نهادها به صورت سازوکارهایی فنی، خودبسنده و با تمرکز بر مدیریت ریسک و حفظ توجیه اقتصادی پروژه بازتعریف شده اند. این مقاله به بررسی تطبیقی مبانی، تشریفات اجرایی و آثار مالی و حقوقی این سه نهاد در دو نظام حقوقی مذکور می پردازد

کلیدواژه ها:

epc ، حق توقف ، فسخ پیمان